غزل شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: قطرهٔ اشکم به زیبایی مانند لُؤلؤ است، اما افسوس که کسی نیست که بتواند این زیبایی را درک کند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از سر عشق و دل، در مورد حقیقت و واقعیت چیزی نمی‌داند؛ بهتر است بی‌خبر بمانی چون کسی نیست که خبر درست و روشنی به تو بدهد.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به می‌فروشی که نوبت به شاهی می‌رسد، بزن، شاید که جز در میخانه، در دیگری پیدا نشود.

هوش مصنوعی: دلم شکسته و کسی که آسیب رسانده، خنجرش را پنهان کرده است. دیگر کسی نیست تا پرده‌های دلم را ببیند و دلداری‌ام دهد.

هوش مصنوعی: هیچ دل عاشقی نمی‌تواند تمایل به تو را پنهان کند و هیچ کسی هم در دلش چیزی جز آرزوی تو ندارد.

هوش مصنوعی: دل ما در خم گیسوان تو گم شده است و به قدری در این زیبایی غرق شده‌ایم که دیگر هیچ نشانی از دل خودمان پیدا نیست.

هوش مصنوعی: هنگامی که نوار سبز رنگ تو به سمت گوشم وزید، دیگر اثری از صبحانه‌ای که به انتظار شب تیره بودم، دیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: صبر و تحمل من به شیرینی لب‌هایت به حدی رسیده که دیگر تحملم تمام شده است. حوصله‌ام تنگ شده و دیگر امیدی به پیدا کردن شیرینی و لذت نیست.

هوش مصنوعی: در کنار محل تو، کسی از حال دلم خبر ندارد و در باغ هیچ پرنده‌ای بدون بال و پر دیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تعجبی ندارد که من در جمع کسانی که به زیبایی‌ها نگاه می‌کنند، قرار دارم چون در میان تمام زیبایی‌ها، تو بهترین و زیباترین هستی.

هوش مصنوعی: شاید ناله تو آن‌قدر اثرگذار بوده که نورش به آسمان‌ها رسیده و به همین خاطر امشب در آسمان، نشانه‌ای از خوشبختی دیده نمی‌شود.