غزل شمارهٔ ۶۰

هوش مصنوعی: دی، در حالت مستی، برخلاف آرامش و بی‌خیالی، با خنجری در دست به پا خاست و از ما جز دوستی و عشق خطایی دیده نشد.

هوش مصنوعی: چشم‌های سیاه و زیبا او چه چیزی را دیده که از کوچه‌های بدبختی و تاریکی برخاسته و از آنجا گذر کرده است.

هوش مصنوعی: یک پرنده بر روی بام این خانه نشسته و منتظر است، در حالی که یک شکارچی نیز امیدوار به صید دیگری است که در حال فرار است.

هوش مصنوعی: دیشب نسیمی از سمت چهره‌ات عبور کرد و به باغ گل‌ها رسید، و از روی درختان گل، آتش عشق به بلندای آسمان صعود کرد.

هوش مصنوعی: هر کسی که از حوادث تلخ خبر ندارد و خوشحال است، در واقع باید بداند که زلیخا که عاشق یوسف بود، به خاطر حسرت خود در نهایت از مهمانی یوسف ناامید و دلشکسته برخاست.

هوش مصنوعی: من به شدت از شوق و عشق در حال شکار دلم هستم و تیر دیگری به عشق می‌زنم. از میان صیدگاه خونین، دوباره جان گرفتم و برخواستم.

هوش مصنوعی: دیشب ماه نو را دیدم که بر صورتی نمایان بود و به خاطر احترام به او، چرخش آسمان خم شد.

هوش مصنوعی: هر شب که به یاد او می‌افتم، امیدم مانند صبحی نو در افق برجسته می‌شود.

هوش مصنوعی: من بدون وجود تو هیچ روشنایی در دنیا ندیدم. تو که از چشمانم بیرون رفتی، نور زندگی‌ام نیز از دیدگانم رفته است.