غزل شمارهٔ ۱۷۲

هوش مصنوعی: چراغی که اینقدر پروانه دارد، بی‌تردید از درد و سوز ما باکی ندارد.

هوش مصنوعی: نه، چشمانش برای دیگران شادی نمی‌آورد; خوشا به حال کسی که از او دور است، چرا که او همیشه در حال نوشیدن است.

هوش مصنوعی: با نگاه به موهای پیچیده‌اش می‌توان فهمید که دل دیوانه‌ام را در دست دارد و با آن بازی می‌کند.

هوش مصنوعی: دل‌های مردم به عشق او اسیر شده‌اند، چه برکت‌ها و نعمت‌های فراوانی که از این یک دانه به دست آمده است.

هوش مصنوعی: هر دلی که وارد کوی او شد، نگران آلودگی و بیگانگی نیست.

هوش مصنوعی: جهان به خاطر داستان او شاداب و خوشحال است، زیرا در این داستان جادو و سحری نهفته است.

هوش مصنوعی: دل من هر لحظه به خاطر غمش درد می‌کشد، اما شاید در این ویرانه، چیزی با ارزش و گرانبها وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که معجزه‌های عیسی به وضوح نشان‌دهنده‌ی این است که این نعمت و رحمت، از وجود و سخنان جانان ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: أشعار بیان می‌کند که فرزانگی و آرامش ذهن، از تعلقات دنیا برکنار است. در این شب، ماهی در خانه‌ای وجود دارد که نشان از نور و زیبایی دارد، و در عین حال، احساس بی‌نیازی از فریضه‌های دنیوی را تداعی می‌کند.