غزل شمارهٔ ۴۲۵

هوش مصنوعی: نور صبح را ببین که چطور درخشندگی خورشید و ماه را به دوش می‌کشد، گویی آن‌ها در خانه‌اش زندگی می‌کنند.

هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیت زلف کسی توجه کن، همچون زره‌ای که او را پوشانده است، و تماشای زیبایی سرو مانند او را در نظر بگیر.

هوش مصنوعی: با دقت به نوک مژگان سیاه او نگاه کن و سلاح خونین سیاوش را ببین.

هوش مصنوعی: به افرادی که به محبت و عشق نیاز دارند، نگاه کن که چگونه آب حیات زندگی‌شان را در کنار لبشان می‌زنند و از آن می‌نوشند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که گردنبند نقره‌ای به گوش جهانیان آویخته شده، می‌توانیم در گوششان حلقه را ببینیم.

هوش مصنوعی: زلف و چشمان او مردم را مجنون کردند، آشفتگی عقل و عقلانیتش را ببین که چقدر تحت تأثیر قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: به زیبایی ابر ماهی که بدون نور و محبت است، نگاه کن و به یاد بیاور که عشق‌ورزان چگونه این غم را در دل خود دارند و نمی‌توانند او را فراموش کنند.