غزل شمارهٔ ۴۸۳

هوش مصنوعی: چه شب زیبایی خواهد بود که در کنار آرامگاه من باشی، من همچون آسمان تو باشم و تو مثل ماه من در آسمان بدرخشی.

هوش مصنوعی: عشق تو به من قدرتی داده که کمان زلفت را به عنوان نشانه ای از تیر نگاه خودم به کار می‌برم.

هوش مصنوعی: به تو دو زلف سیاه مانند شب داده‌اند تا از حال و روز تاریک و غم‌زده من آگاه باشی.

هوش مصنوعی: من از چشمان زیبا و فریبنده‌ات انتظار دارم که آگاه باشی و گاهی به من نگاه کنی.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و زیبایی تو، لازم است که من به تو خدمت کنم و تو به عنوان بزرگ‌تر و محبوب من شناخته شوی.

هوش مصنوعی: پس از اینکه نابود شوم، به خاک من بیایید، زیرا نگرانم که در صبح زود عذرم را خواهی خواست.

هوش مصنوعی: اگرچه از تو هیچ امیدی ندارم، همین که تو برای من منبع امید هستی کافی است.

هوش مصنوعی: بتان کج‌کله زمانی که وارد شوند، تو هم در میان آن‌ها هستی و من در میان آن بت‌ها کج‌کلاه می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر عافیت در زندگی برای من مقدر نشده، بهتر است که تو هم مصدر آزار و زحمت من باشی و حال بد مرا تحمل کنی.

هوش مصنوعی: من به چشمان خود، ای اشک بیچارگی، نشان دادم که تو گواه عشق و محبت من باشی.

هوش مصنوعی: به او گفتم که آیا بر من رحم می‌کنی و از کنارم می‌گذری؟ او با خنده پاسخ داد که اگر تو برایم به اندازه‌ی خاکی که زیر پاهایم است، باشی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چهره و زلف تو را نبینم، چگونه می‌توانی از درد و اشک من باخبر باشی؟