غزل شمارهٔ ۵۰۹

هوش مصنوعی: گل از شوق و سرزندگی در حال جوش و خروش است و پرندگان نیز در حال آواز خواندن هستند. از هر سو خواسته می‌شود که باده را به دست آورده و به دنبال آن بت زیبا بروید.

هوش مصنوعی: بارش باران از ابرهای تیره را که دشت به دشت می‌بارد، تماشا کن و از برق‌های درخشان که در آسمان می‌درخشند، بخند. در هر کوی و برزن، این زیبایی را ببین.

هوش مصنوعی: قطره‌های شبنم بر روی گل‌های لاله می‌ریزد. از دامن ابرها برخیز و با چهره‌ی گل‌نشان خود، بوی خوش باغ را استشمام کن.

هوش مصنوعی: عهد و پیمان قدیمی را با باده‌فروش تجدید کن، جام شراب کهنه را بنوش و بوی گل‌های تازه را استشمام کن.

هوش مصنوعی: قبل از اینکه سر کمانگر بار دیگر به دور خود بچرخد، در پای تو خم می‌شود و می‌کوشد که می را در سبو بریزد.

هوش مصنوعی: به میخانه برو و نوشیدنی قدیمی را بنوش، کنار دریا بنشین و دامن خود را از خاک و کثیفی پاک کن.

هوش مصنوعی: سرو چمن حال مرا می‌داند و می‌داند که نمی‌توانم از گل‌زار بیرون بیایم.

هوش مصنوعی: گفتم شاید با گریه بتوانم دلم را آرام کنم، اما این مشکل کهنه‌ام که به خاطر سرنوشت بد به وجود آمده، همچنان مرا می‌فشرد.

هوش مصنوعی: تمام برنامه‌ریزی من این است که به جنون بروم و کودکان در تلاطم و هیاهو دچار شوند.

هوش مصنوعی: با وجود جذابیت و زیبایی خم ابروی تو، نمی‌توان هیچ حرفی زد جز داستانی شجاعانه و سرنوشت‌ساز که در میدان نبرد اتفاق می‌افتد.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف قدرت و دلاوری شخصیتی می‌پردازد که همچون شیر، شجاع و نیرومند است. او در میدان جنگ به حدی توانمند است که هیچ‌کس نمی‌تواند با او رقابت کند و به نوعی، وجود او باعث تحسین و افتخار دیگران می‌شود.

هوش مصنوعی: مقام و قدرتی که بر شاهان کار می‌گرداند، کسی است که در هر حال و وضعی نهان و آشکار، از جزئیات جهان آگاهی دارد.

هوش مصنوعی: شخصیت او به بخشش و generosity شباهت دارد، مانند دریا که از خود می‌بخشد، اما حتی در آتش و سختی‌ها، بخشنده‌ترین شاه هم نمی‌تواند به این اندازه بخشش و ویژگی را داشته باشد.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی و درخشش تو نبود، پس چرا این همه شاعر برای تو شعر می‌سرایند و در وصف تو سخن می‌گویند؟