غزل شمارهٔ ۴۸۰

هوش مصنوعی: زاهد، با تسبیحی که صد دانه دارد و در دلش ذکر صبحگاهی می‌گوید، در حالی که من در حال نوشیدن شرابی‌ام و در دنیای جنون و سرمستی غوطه‌ورم.

هوش مصنوعی: از آنجا که همه چیز در این دنیا مدام در حال تغییر و گذر است، نباید به حالت‌های شیدایی و دیوانگی وابسته باشی و در آن‌ها غرق شوی.

هوش مصنوعی: تا کی باید منتظر باشم که خوشبختی و شادمانی به دستم برسد، در حالی که دیگران از آن بهره‌مند می‌شوند؟

هوش مصنوعی: وقتی از خودم بی‌خبر شدم، به اطلاعات و خبرهایی دست پیدا کردم. حالا به تو می‌گویم که در این حالت بی‌خبری، خبرهایی وجود دارد.

هوش مصنوعی: وقتی از خودم بی‌اثر شدم، متوجه شدم که ناله‌ها و حالم اثراتی دارد. پس بی‌اثر شو تا بفهمی که در این بی‌اثری هم هنوز اثرهایی وجود دارد.

هوش مصنوعی: وقتی هنرمند بزرگ به خود می‌بالد و هنر خود را نشان می‌دهد، مردم او را جدی نمی‌گیرند. اما وقتی کسی بی‌هنر باشد، هنری خاص در این بی‌هنری وجود دارد که ممکن است نادیده گرفته شود.

هوش مصنوعی: سرو وقتی از درخت آزاد شد که هیچ میوه‌ای نداد. بی‌فایده باش، چون در این بی‌فایده بودن، میوه‌هایی وجود دارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که خود را به عشق و محبت دوست نسپاریم و به او اعتماد نکنیم، نمی‌توانیم آرامش خاطر پیدا کنیم و از سرگردانی و بی‌جایی رهایی یابیم.

هوش مصنوعی: بیستون نتوانست تاب بیاورد تا فرهاد با تیشه‌اش آن را بشکند؛ عشق را ببین که چقدر سنگین و دشوار بود و چگونه از آن کوه بزرگ توانست کمری خم کند.

هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت تو باعث شد که پری، به خاطر شرم و حیا، پشت پرده پنهان شود. وقتی که تو از پرده بیرون آمدی، او بیشتر از قبل به حیا و شرم دچار شد.

هوش مصنوعی: به خاطر تلاش و همت تو، در دنیا معروف و شناخته شده شدم و با داشتن دیدگاه‌های خوب و مناسب، به مقام و منزلتی رسیدم.

هوش مصنوعی: خورشید آسمان، عدالت پادشاه ناصرالدین است که جز عدالت، چیزی از او دیده نشده است.

هوش مصنوعی: آن کسی که در هنگام سختی و تنگدستی، دست مهربانی خود را به دیگران گستراند و کمک کرد، در واقع نشان داد که به کمک و بخشش اهمیت می‌دهد و از حسودان و کسانی که به خاطر نداشتن ثروت، بی‌احترامی می‌کنند، دوری می‌گزید.

هوش مصنوعی: زمانی که نور آن ماه درخشان تابید، دیگر برایم فرقی ندارد که روز باشد یا شب، چرا که از آشفتگی‌های شب قمر دور شدم.