غزل شمارهٔ ۵۰۱

هوش مصنوعی: اگر تو از آن تنگی دلخوش نباشی و شکر نگذاری، کارها در همه جهات بر تو سخت و دشوار خواهد شد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که جان و دل خود را فدای چیزی نکنید، محبوب شما نیز به شما عشق نخواهد ورزید. اگر سر و جان خود را رها نکنید، اتصال و پیوندی حاصل نخواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر به موهای بلند او نگاه کنی، دلم مثل کبوتر نمی‌شود که یاد شاهین بیفتد.

هوش مصنوعی: اگر در زندگی خود از زیبایی و لذت‌ها استفاده نکنی و شاد زندگی نکنی، زمان و عمرت به هدر می‌رود و لحظاتت را به ناچیز می‌کنی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که گل‌های وجودت تحت تأثیر می مشروبات الکلی قرار نگیرند، سر آن خم نمی‌شود و نمی‌گذاری که حالت خراب شود.

هوش مصنوعی: ای ساقی، من چشمی دارم که از لبان شیرین تو سیراب می‌شود، اما اگر به من از چشمهٔ کوثر نمی‌خوری، چه فایده‌ای دارد؟

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه دنیا و علم بی‌خبری را به دو عالم دیگر ترجیح نمی‌دهم، مگر اینکه تو مرا از دنیای دیگر آگاه کنی.

هوش مصنوعی: هر جا که تو حاضر باشی، آرامش برقرار نیست و هیچ جمعی وجود ندارد که تو در آن شرکت کنی و صدایی بلند نشود.

هوش مصنوعی: اگر شبی به موی زیبای او دست نکشی، هیچ‌گاه خانه‌ات پر از عطر خوش نمی‌شود.

هوش مصنوعی: شکر که از موهای تو دیوانه‌ام، اما به جایی نرسیدم که بتوانی به حرفم باورکنی.

هوش مصنوعی: ای ترک، تا زمانی که دستت به خنجر آلوده نشود و من را نرنجانی، هرگز از دامن تو دست نخواهم کشید.

هوش مصنوعی: چشمان تو باعث ریختن خون من شدند و اگر از این دو ظالم ادعای انتقام خون من را نکنید، این به خودی خود نابرابری و ستم است.

هوش مصنوعی: تو به خاطر این لعل و گوهر گرانبهایی که داری، حیف است که از بخشنده‌ی خوب و انصاف‌دار ستایشی نکنی.

هوش مصنوعی: خورشید آسمان تا زمانی که تو شب‌ها برای ماه روشن من سجده نکرده‌ای، خود را پایین نمی‌آورد.