غزل شمارهٔ ۷۲

هوش مصنوعی: اگر چشمانش مست و سرمست باشند و خون ما بریزد، نباید عیبش را گرفت و او را مقصر دانست.

هوش مصنوعی: محل ملاقات محبوب، همچون روز قیامت است و صداهای عاشقان به مانند نغمه‌ای آسمانی در آنجا پیچیده است.

هوش مصنوعی: وقتی خسرو عشق به خشم می‌آید، صبر شکست می‌خورد و عقل تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: همه از قدرت و توانایی دیگران می‌ترسند، اما من از چنگال کسی می‌ترسم که قدرتی ندارد.

هوش مصنوعی: با وجود مشکلات و دردسرهای عشق، خوشحالم که بلا و سختی از او دور است.

هوش مصنوعی: از دهان تو چیزی نمی‌تواند بیرون بیاید که به بیانش نیازی به صد هزار جان باشد.

هوش مصنوعی: اگر جانم را به لب شیرین تو ندهیم، با دلی که پر از شور و هیجان است، چه کار کنم؟

هوش مصنوعی: من و سرنوشتم که باعث تاریکی توست و تو که چشمهٔ روشنی هستی.

هوش مصنوعی: شراب‌فروش از لب تو الهام گرفته و نشئه‌ای را می‌سازد که در حقیقت مانند شرابی است که از انگور به دست می‌آید.

هوش مصنوعی: داستان عشق و زیبایی میان فروغی و محبوبش، همانند داستان موسی و آتش کوه طور است.