غزل شمارهٔ ۴۶۶

هوش مصنوعی: با این که تو هیچ نوشیدنی را در جام نمی‌ریزی، اما هیچکس نیست که از دیوانگی تو بی‌نصیب بماند.

هوش مصنوعی: ای خانه‌ای که دل شهر را تسخیر کرده‌ای، چرا در دل کسی که لیاقتش را داشته، ساکن نشدی و آن را به تاراج برده‌ای؟

هوش مصنوعی: تا زمانی که گنج غم تو وجود دارد، دل‌ها خراب و ویران هستند. هیچ دلی نیست که تحت تأثیر غم تو ویران نشده باشد.

هوش مصنوعی: تو از دل شکستۀ من خبر نداری، چون که زلف زیبایت را بر این دل شکسته نرم نکردی.

هوش مصنوعی: تنها من نیستم که به خاطر عشق معروف شده‌ام، بلکه کسی هم نیست که این داستان را درباره‌ی ما نگوید یا به آن توجه کند.

هوش مصنوعی: ای شمع، من به تو افتخار می‌کنم که با وجود افروختن آتش عشق و احساس در دل دیگران، نگذارده‌ای که دود این آتش، دل پروانه را تاریک کند.

هوش مصنوعی: من نتوانستم به چشمان تو نزدیک شوم و از حالتی بیگانه با تو برخوردار شده‌ام؛ تو هم مرا از محرم و بیگانه جدا نکردی.

هوش مصنوعی: ای کسی که به مردانگی نرسیدی، تو نیز بر اثر عشق معشوق نابود شدی. افسوس که حتی یک بار هم با شجاعت و اراده عمل نکردی.

هوش مصنوعی: دل آرام و ایمنی از دست ظلم و ستم صیاد، هرگز خون نخورده و فریاد بی‌صدایی سر نداده‌ای.

هوش مصنوعی: دل تنگ شدی، شاید امروز از شوق کسی یا چیزی، با اشک و احساس، از غم خود رها نشدی.