غزل شمارهٔ ۱۲۹

هوش مصنوعی: دل من هر شب تا صبح در خیابان تو پرسه می‌زد، و وقتی صبح می‌شد، از آن کوچه به ناله و زاری برمی‌گشت.

هوش مصنوعی: پس از تلاش و زحمت، وقتی که به همراه تو می‌بودم، دلم از دیدن تو سرشار از شگفتی و بی‌خبر از همه چیز می‌شد.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به آرزوی تو، گروهی از مردم در هر گوشه‌ای سرگردان بودند و به دنبال تو در هر خیابانی و محله‌ای می‌گشتند.

هوش مصنوعی: کسی به زیبایی و جذابیت موی تو دراز می‌کشید و آرزو می‌کرد که مانند گوی که در بازی چوگان به دورش می‌چرخد، دور آن بچرخد.

هوش مصنوعی: در شب جدایی از تو، به شدت غمگین و در درد و رنج بودم، تا جایی که هر یک از موهایم مانند تیغ تیز می‌نمود.

هوش مصنوعی: غم تو هرچه بیشتر می‌شد، دل من به خاطر عشق و ارادتی که به تو داشتم، بیشتر و بیشتر درد می‌کشید و احساس ضعف می‌کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که به یاد لب‌های شیرین تو می‌افتم، حس می‌کنم که در دهانم مثل شکر می‌شود و طعمی خوشایند به خود می‌گیرد.

هوش مصنوعی: شبی که به خاطر غم تو اشک می‌ریختم، زمین به خاطر اشک‌هایم کاملاً خیس و مرطوب شده بود.

هوش مصنوعی: آه و فریاد که در کجا گذر فروغی بود! جایی که در هر سو، پدران به دنبال فرزندانشان می‌گشتند.