غزل شمارهٔ ۴۳۸

هوش مصنوعی: ای ساقی، دل من به زیبایی چشم‌های شهلایت وابسته است و جانم از نوشیدن می خوشگوار تو سرمست و شاداب می‌شود.

هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر زلفت دیوانگان دور تو حلقه زده‌اند و به عشق تو اسیر شده‌اند.

هوش مصنوعی: دل را با عشق پر کردم و چشمانم را به روی زیبایی تو باز کردم تا تو را تماشا کنم.

هوش مصنوعی: چرا دل کسانی که دلداده هستند، از زیبایی تو رنج می‌برند؟

هوش مصنوعی: سرو با همه زیبایی و آزادی خود، در برابر قد و قامت دلربای تو خود را به بندگی می‌سپرد.

هوش مصنوعی: به خاطر یک بوسه، زندگی‌ام را باختم و ارزش تو را فهمیدم.

هوش مصنوعی: به هر طرف که نگاه می‌کنم، زیبایی تو چنان چشمگیر است که نمی‌توانم از آن چشم بپوشم.

هوش مصنوعی: من از سر کوی امید بیرون نمی‌روم و جانم را صرف آرزو برای تو می‌کنم.

هوش مصنوعی: جان من هیچ‌گاه به آرزویش نمی‌رسد مگر اینکه به عشق تو بیندیشد.