غزل شمارهٔ ۲۵۳

هوش مصنوعی: هیچ چیزی جز محبت و وفاداری من مانع رفتن نیست؛ وگرنه در دیدار معشوقان، هیچ مانعی برای من وجود نداشت.

هوش مصنوعی: اگر کوه اندوه ناشی از عشق وجود نداشت، هیچ‌گاه غذایی به اندازه ی اشتها و میل من نبود.

هوش مصنوعی: می‌دانی چرا او به خواسته‌ام پاسخ نداد؟ زیرا در این خواسته بی‌پایان من، انتظاری نداشت.

هوش مصنوعی: شخصی که هر بار تصویری از زیبایی رسم می‌کند، از حال و احوال محبوب من خبری ندارد.

هوش مصنوعی: موهای او هیچ علاقه‌ای به من نداشتند، در غیر این صورت کوتاهی موهایم به خاطر بدشانسی من نبود.

هوش مصنوعی: وقتی در پی چشمان جادویی او افتادم، هیچ کسی را نیافتم که به من نگاه کند و بازی چشم‌ها را ادامه دهد.

هوش مصنوعی: در دنیای دلربایی که دیگر جایی برای من نمانده، زمین به خاطر تعداد زیاد عاشقان جان‌باخته، تنگ و کوچک شده است.

هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که در قیامت به شهیدان خون بهایشان را بدهند، پس چرا کسی به فکر دادن خون بهای من که کشته شدم نیست؟

هوش مصنوعی: پس از اینکه خاکسترهای من سوخت و به باد رفت، این نعمت‌های متعدد که نصیب من شد، سزاوار من نبود.

هوش مصنوعی: من هیچ گناه و خطایی ندارم، تنها عشق ورزیدن را دارم و این عذاب‌های مکرر تنها نتیجه‌ی عشق من است.

هوش مصنوعی: او با موهایش صد گره را باز کرد، اما در کارهای دیگران صد بار به چشم‌هایم نگاه کرد، اما هیچ‌گاه توجهش به من نبود.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که دردها و احساسات من از زلف بلند او آسیب دیده است، گویی او که از زیبایی و جذابیت خود آگاه است، نمی‌داند که سرنوشت من تحت تاثیر رفتار نیکو و انصاف او قرار دارد.

هوش مصنوعی: ناصرالدین شاه، شاهی عادل بود که در زمان دعا و نیایش، تنها آرزوی او استمرار و بقای حکومتش بود.

هوش مصنوعی: از دعا و درخواست من، در نهایت نتیجه‌ای که به دست آوردم، این است که نمی‌خواهم بگویی دعای من بی‌پاسخ مانده است.