خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات ناتمام

اسیر شهرستانی » دیوان اشعار » غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱ : سینه ای داده ام به تیغ جفا

شمارهٔ ۲ : دیده پاک حباب می حال است اینجا

شمارهٔ ۳ : به رنگ لاله می جوشد پری جای شکار اینجا

شمارهٔ ۴ : ز سیر قدر بهار و خزان شود پیدا

شمارهٔ ۵ : نظاره خطش از هوش می برد ما را

شمارهٔ ۶ : جنون دانسته گستاخ تماشا می‌کند ما را

شمارهٔ ۷ : دهقان که ز ما بیش خرد حاصل ما را

شمارهٔ ۸ : جنون که کرد به دیوانگی مثل ما را

شمارهٔ ۹ : الهی آشنا کن ساقی بیگانه ما را

شمارهٔ ۱۰ : من که گشتم خاک ره پروای افلاکم چرا

شمارهٔ ۱۱ : اگر دانم که عشقت گرمتر خواهد تب خود را

شمارهٔ ۱۲ : ز بی سرمایگی دادم سرانجامی سر خود را

شمارهٔ ۱۳ : بسکه بر هم زد ز ترکش خانه زنبور را

شمارهٔ ۱۴ : رخصت طوفان دهم گر اشک عالمگیر را

شمارهٔ ۱۵ : پیش می میرم به راهت نقش پای خویش را

شمارهٔ ۱۶ : غم عشقت زده ره خواب مرا

شمارهٔ ۱۷ : دلیل بادیه دیوانگی بس است مرا

شمارهٔ ۱۸ : حیرت آبادی که او پهلو نشین باشد مرا

شمارهٔ ۱۹ : به آفتاب برابر مساز یار مرا

شمارهٔ ۲۰ : نیست در سر هوس جوش خریدار مرا

شمارهٔ ۲۱ : نسیم بی نیازی کرد تا روشن چراغم را

شمارهٔ ۲۲ : صبح بیدار ندارد نظر پاک مرا

شمارهٔ ۲۳ : کرده ای لبریز می جام مرا

شمارهٔ ۲۴ : گشته سودای غمش هم درد و هم درمان مرا

شمارهٔ ۲۵ : ز پرده های خموشی شنو فغان مرا

شمارهٔ ۲۶ : کرده ام مرغی سبکروحی امید و بیم را

شمارهٔ ۲۷ : باشد خطر ز وصل جدایی کشیده را

شمارهٔ ۲۸ : کرده ام از غیر خیال دوست خالی سینه را

شمارهٔ ۲۹ : صبح شد ساقی بده جام می دیرینه را

شمارهٔ ۳۰ : دیده آشوب نگاه فتنه پرداز تو را

شمارهٔ ۳۱ : بیا که فال جنون کرده ایم جنگ تو را

شمارهٔ ۳۲ : زمین که گنج روان گفته خاک راه تو را

شمارهٔ ۳۳ : چه داد شکر دهم شوق آرزوی تو را

شمارهٔ ۳۴ : به عالمی ندهم ذوق می پرستی را

شمارهٔ ۳۵ : از سر بگذار خودنمایی را

شمارهٔ ۳۶ : ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما

شمارهٔ ۳۷ : گل غم داغ جنون سوخته تا بر سر ما

شمارهٔ ۳۸ : عهد تمکین با دل دیوانه بستن کار ما

شمارهٔ ۳۹ : شد فزون بیغم شکست خاطر دلگیر ما

شمارهٔ ۴۰ : بهر پاس عشق خاموشی نشد دمساز ما

شمارهٔ ۴۱ : تا کی نشوی گوش بر آواز دل ما

شمارهٔ ۴۲ : عقد گوهر چون صدف در آستین داریم ما

شمارهٔ ۴۳ : حرف عشق دوست را افسانه می دانیم ما

شمارهٔ ۴۴ : ویران ز چشمی شد خانه ما

شمارهٔ ۴۵ : می کند مشق تپیدن دل دیوانه ما

شمارهٔ ۴۶ : سینه صافند به هم عاقل و دیوانه ما

شمارهٔ ۴۷ : گرد فتادگی شده بال همای ما

شمارهٔ ۴۸ : گر به ما فاش شود معنی نادانی ما

شمارهٔ ۴۹ : ای نگاهت از شوخی محشر تغافل‌ها

شمارهٔ ۵۰ : الفت نمی‌کنند به کس دل دویده‌ها

شمارهٔ ۵۱ : بسکه دارد دل توکل بر هوا

شمارهٔ ۵۲ : ناله از تاثیر هویی در کمین دارم بیا

شمارهٔ ۵۳ : چون دل ز وصل تو مایوس می کند مهتاب

شمارهٔ ۵۴ : چراغم روشن است از روی آتشپاره‌ای امشب

شمارهٔ ۵۵ : نوروز شد که گردد باغ از سمن لبالب

شمارهٔ ۵۶ : کسی که در قدح دیگران بهار گداخت

شمارهٔ ۵۷ : بسکه نظاره ز تاب رخ جانان افروخت

شمارهٔ ۵۸ : به یاد روی تو از تاب ناله ام گل سوخت

شمارهٔ ۵۹ : ناله در بزم دل سوخته ام ساز آموخت

شمارهٔ ۶۰ : چشمت به جام هر که شراب نگاه ریخت

شمارهٔ ۶۱ : مست می آمد و آیینه به دست

شمارهٔ ۶۲ : جام لاله پر می شد وقت باده‌نوشی‌هاست

شمارهٔ ۶۳ : مرا به میکده صد منت از می ناب است

شمارهٔ ۶۴ : دلم در اضطراب اضطراب است

شمارهٔ ۶۵ : معنی غالب حریفی بی شماتت همت است

شمارهٔ ۶۶ : داغ مهر دوستانم کینه دشمن کجاست

شمارهٔ ۶۷ : امشب از پرتو روی تو گلستان اینجاست

شمارهٔ ۶۸ : هر طرف فتنه ای از گرد سواری برخاست

شمارهٔ ۶۹ : جز آه و ناله از دل دیوانه برنخاست

شمارهٔ ۷۰ : چون دلم دیوانه عاقل نمایی برنخاست

شمارهٔ ۷۱ : سیر باغ او خیال خاطر شاد خود است

شمارهٔ ۷۲ : ز چشم پاکدلان معنی حیا پیداست

شمارهٔ ۷۳ : شرح سودای تو از گریه زارم پیداست

شمارهٔ ۷۴ : نشان زخم که جویی سوار بسیار است

شمارهٔ ۷۵ : از می تجربه میخانه افلاک پر است

شمارهٔ ۷۶ : خون دل خوردن به بزمش از شراب آسانتر است

شمارهٔ ۷۷ : دل داغ در آستین بهتر است

شمارهٔ ۷۸ : بزم خاموشی است مطرب را نوای دیگر است

شمارهٔ ۷۹ : پاس ادب یاد تو بسیار ضرور است

شمارهٔ ۸۰ : نقل بزم ما حدیثی زان لب شیرین بس است

شمارهٔ ۸۱ : سرنوشتم چون تمنا چین ابرویی بس است

شمارهٔ ۸۲ : خار وگل از هوای تو دمساز آتش است

شمارهٔ ۸۳ : در گلستان محبت سایه گل آتش است

شمارهٔ ۸۴ : عالم چمن جوش بهار دم فیض است

شمارهٔ ۸۵ : تا عارض نسرین تو رشک گل باغ است

شمارهٔ ۸۶ : نگاهش از سر مژگان به جنگ است

شمارهٔ ۸۷ : بهار و گریه صید تو صبح اقبال است

شمارهٔ ۸۸ : عالم تمام شرح جگر خواری دل است

شمارهٔ ۸۹ : در بزم وفا یاد لب یار حرام است

شمارهٔ ۹۰ : با تماشای تو سیر گل و گلشن ستم است

شمارهٔ ۹۱ : بعد از این در بزم او دانسته آهی لازم است

شمارهٔ ۹۲ : شهید دوستی گشتن فن ماست

شمارهٔ ۹۳ : خاکساری بزم عیش خاطر آگاه ماست

شمارهٔ ۹۴ : پی گم گشتگی ستاره ماست

شمارهٔ ۹۵ : محبت خانه زاد سینه ماست

شمارهٔ ۹۶ : بهار رفته گل باغ جانفشانی ماست

شمارهٔ ۹۷ : دلیل شوق به رهزن درست پیمان است

شمارهٔ ۹۸ : قفل کتابخانه حیرت دل من است

شمارهٔ ۹۹ : یاد روی تو نور چشم من است

شمارهٔ ۱۰۰ : بیاض ساده دیوانگی کتاب من است

شمارهٔ ۱۰۱ : شراب لعل که سرمایه حیات من است

شمارهٔ ۱۰۲ : خوابهای بی اثر تأثیر فریاد من است

شمارهٔ ۱۰۳ : دمید سبزه دگر عید انتعاش من است

شمارهٔ ۱۰۴ : درد دوا فروش طبیب دل من است

شمارهٔ ۱۰۵ : ضعف بازوی من کمان من است

شمارهٔ ۱۰۶ : دل به راحت ندهم پاس محبت این است

شمارهٔ ۱۰۷ : فتاده ایم ز پا در ره تو کام این است

شمارهٔ ۱۰۸ : ز جلوه تو زمین چون نگار رنگین است

شمارهٔ ۱۰۹ : ببالد دیده حیرانی پناه است

شمارهٔ ۱۱۰ : سرو دلجوی قیامت اعتدالی داشته است

شمارهٔ ۱۱۱ : تا دلت مایل شکار صید صحرا گشته است

شمارهٔ ۱۱۲ : بس که در بزمش نگه سرمشق حیرت گشته است

شمارهٔ ۱۱۳ : مژگان او به دام نگاهم گرفته است

شمارهٔ ۱۱۴ : بس که مژگان کجت عربده ناک افتاده است

شمارهٔ ۱۱۵ : تا همتم به راه طلب پا نهاده است

شمارهٔ ۱۱۶ : چون غبارم جلوه بیباکی از جا برده است

شمارهٔ ۱۱۷ : سرگشتگی نشستنم از یاد برده است

شمارهٔ ۱۱۸ : دل با خیال لعل تو پیوند کرده است

شمارهٔ ۱۱۹ : گرد جولان تو چشمم را بهاری کرده است

شمارهٔ ۱۲۰ : شوخی دیوانه آب از شبنم گل خورده است

شمارهٔ ۱۲۱ : مزه عمر جنون بوی بهار آمده است

شمارهٔ ۱۲۲ : چون گل آشفته و چون شعله سوار آمده است

شمارهٔ ۱۲۳ : کشت جهان ز نشو و نما پاک مانده است

شمارهٔ ۱۲۴ : سربلندیها غباری بوده است

شمارهٔ ۱۲۵ : چون دور ز وصل یار می بوده است

شمارهٔ ۱۲۶ : خط او دام هوش گردیده است

شمارهٔ ۱۲۷ : گرچه ساقی صرفه در خون خوردن من دیده است

شمارهٔ ۱۲۸ : باغها از سایه ابر بهاری دیده است

شمارهٔ ۱۲۹ : درد می دردی به ایاغت نرسیده است

شمارهٔ ۱۳۰ : طراوت چمن از خون دل فشانیهاست

شمارهٔ ۱۳۱ : شمع و چراغ مجلس مستان می و نی است

شمارهٔ ۱۳۲ : آهم ز لخت دل فلک گل ستاره ای است

شمارهٔ ۱۳۳ : می کشی درد ته جام کسی است

شمارهٔ ۱۳۴ : سرنوشتم چون تمنا چین ابروی کسی است

شمارهٔ ۱۳۵ : جلوه سرو روان قافله بیهوشی است

شمارهٔ ۱۳۶ : گلی که رنگ فروشد به شعله می نوشی است

شمارهٔ ۱۳۷ : کلید زبانم به دست خاموشی است

شمارهٔ ۱۳۸ : در حقیقت عاشق و معشوق را دل‌ها یکی است

شمارهٔ ۱۳۹ : تماشا باز در چشمم نهانی است

شمارهٔ ۱۴۰ : خسته جور تو با ناله و افغان ننشست

شمارهٔ ۱۴۱ : دامان فتنه گل به میان سخن شکست

شمارهٔ ۱۴۲ : دل از خواری ببالد عزتش هست

شمارهٔ ۱۴۳ : خط یار گرچه سر زد نگه ستمگرش هست

شمارهٔ ۱۴۴ : به زیان کوش گرت گرمی بازاری هست

شمارهٔ ۱۴۵ : عالم شکار فتنه چشم سیاه اوست

شمارهٔ ۱۴۶ : گل خانه زاد خاک ره انتظار کیست

شمارهٔ ۱۴۷ : چرایی سرگران تقصیر ما چیست

شمارهٔ ۱۴۸ : ای که می پرسی که آرامت چه شد آرام چیست

شمارهٔ ۱۴۹ : وصل تو برازنده حسن طلب کیست

شمارهٔ ۱۵۰ : گریه می گوید که عالم کشت بی انباز کیست

شمارهٔ ۱۵۱ : ظلمت شب پردگی راز کیست

شمارهٔ ۱۵۲ : گلشن تویی بهار شکفتن به کام کیست

شمارهٔ ۱۵۳ : دل ما سوخت دود گلخن کیست

شمارهٔ ۱۵۴ : دوری گل بال مرغان قفس را عار نیست

شمارهٔ ۱۵۵ : هر کس از خیال نگاه تو دور نیست

شمارهٔ ۱۵۶ : یک شب که اشک تشنه افشای راز نیست

شمارهٔ ۱۵۷ : زبان ساختگیهای خاص و عامم نیست

شمارهٔ ۱۵۸ : راست رو را غمی از عربده دشمن نیست

شمارهٔ ۱۵۹ : هلاک توبه پیمانه ام که خالی نیست

شمارهٔ ۱۶۰ : به نکهت چمنم بی‌تو آشنایی نیست

شمارهٔ ۱۶۱ : محشر نمک از غبار ما داشت

شمارهٔ ۱۶۲ : دل در قدح ز شوق لبت آفتاب داشت

شمارهٔ ۱۶۳ : منزل آوارگی شأن نشان ما نداشت

شمارهٔ ۱۶۴ : شهرت مجنون بهاری غیر رسوایی نداشت

شمارهٔ ۱۶۵ : کار اشکم بی تو از صحرا گذشت

شمارهٔ ۱۶۶ : در غمش از خویش چون سیماب می باید گذشت

شمارهٔ ۱۶۷ : دمی که مست حیا از من آن غزال گذشت

شمارهٔ ۱۶۸ : حرف شمع رخ او دوش در این خانه گذشت

شمارهٔ ۱۶۹ : شوخی حسن تو گه نقش و گهی نقاش گشت

شمارهٔ ۱۷۰ : یا برای چشم بد تعویذ می باید نوشت

شمارهٔ ۱۷۱ : آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت

شمارهٔ ۱۷۲ : دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت

شمارهٔ ۱۷۳ : چو نقد هستی ما سکه وجود گرفت

شمارهٔ ۱۷۴ : درس بی آرامی از سیلاب می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۵ : عقل از دیوانگی ارشاد می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۶ : در شب آدینه بزم حال می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۷ : رخ تو نسخه خوبی زلاله زار گرفت

شمارهٔ ۱۷۸ : افسون غم ز خاطر من می توان گرفت

شمارهٔ ۱۷۹ : یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت

شمارهٔ ۱۸۰ : هوا را سرافرازی می دهد نخل خرامانت

شمارهٔ ۱۸۱ : چو گل بر غنچه می خندد دهانت

شمارهٔ ۱۸۲ : ساقی مرا به باده بیغش چه احتیاج

شمارهٔ ۱۸۳ : می‌کند در بیضه مرغ از یاد دام اندیشه تلخ

شمارهٔ ۱۸۴ : یک سخن دارم دو عالم گوش باد

شمارهٔ ۱۸۵ : بی رخت عمر ابد خواب فراموشم باد

شمارهٔ ۱۸۶ : دل ز سودای کسی بی غم مباد

شمارهٔ ۱۸۷ : می‌گریزم سایه الفت‌شکاران کم مباد

شمارهٔ ۱۸۸ : رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد

شمارهٔ ۱۸۹ : سودای عقل موی دماغ کسی مباد

شمارهٔ ۱۹۰ : دوستی پیش رخت ارزان باد

شمارهٔ ۱۹۱ : سینه ام قاب گل روی تو باد

شمارهٔ ۱۹۲ : که داغ عاشق ناکام می تواند داد

شمارهٔ ۱۹۳ : غبار ما به او گل می فرستد

شمارهٔ ۱۹۴ : اگر یک دم خیال سرش از دل دور می‌افتد

شمارهٔ ۱۹۵ : نگاهش از دل ما بر سر نابود می‌رنجد

شمارهٔ ۱۹۶ : سرم در محشر سودا نگنجد

شمارهٔ ۱۹۷ : حرفی است محبت که به گفتار نگنجد

شمارهٔ ۱۹۸ : عکس تو در آیینه ادراک نگنجد

شمارهٔ ۱۹۹ : به دل زگرمی عشقم هوس نمی گنجد

شمارهٔ ۲۰۰ : شهید خوی گرمش مهر را در کینه می‌پیچد

شمارهٔ ۲۰۱ : گمان دارم که در زیر فلک قحط فضا گردد

شمارهٔ ۲۰۲ : دل اگر شیفته موجه ساغر گردد

شمارهٔ ۲۰۳ : دل اگر صیقلی اشک دمادم گردد

شمارهٔ ۲۰۴ : تا کی از عکس تو آیینه گلستان گردد

شمارهٔ ۲۰۵ : با عشق توام ناله فراموش نگردد

شمارهٔ ۲۰۶ : عشق تو چراغ دل هر خام نگردد

شمارهٔ ۲۰۷ : غمش از دل الهی کم نگردد

شمارهٔ ۲۰۸ : ز لعلت شور بلبل تازه گردد

شمارهٔ ۲۰۹ : ز تاب روی تو اشکم گلاب می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۰ : وطنم بی تو سفر می گردد

شمارهٔ ۲۱۱ : اگر آهی کشم افشاگرِ صد راز می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۲ : دلی کز بی‌خودی گرم سراغ عشق می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۳ : دلی به خاک ره انتظار می بندد

شمارهٔ ۲۱۴ : نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد

شمارهٔ ۲۱۵ : فلک بر کاردانی‌های اهل هوش می‌خندد

شمارهٔ ۲۱۶ : یار با ما سر وفا دارد

شمارهٔ ۲۱۷ : عیشم از دولت بیدار اثرها دارد

شمارهٔ ۲۱۸ : در صف زنده دلان عزت دیگر دارد

شمارهٔ ۲۱۹ : بر قصد طره سنبل چو زلفش تاب بر دارد

شمارهٔ ۲۲۰ : لب از تبسم و چشم از ادا خبر دارد

شمارهٔ ۲۲۱ : گرد جولان تو را گل به جبین بر دارد

شمارهٔ ۲۲۲ : اگر امروز دل در سینه پرواز دگر دارد

شمارهٔ ۲۲۳ : دردی که می کشد جان منت به خویش دارد

شمارهٔ ۲۲۴ : دلم به لاله و گل بی رخت جدل دارد

شمارهٔ ۲۲۵ : سیرگل زیر پیرهن دارد

شمارهٔ ۲۲۶ : سرشته ایم به دل درد را گلاب ندارد

شمارهٔ ۲۲۷ : کدامین جلوه یارب اختیار این چمن دارد

شمارهٔ ۲۲۸ : مهر کوته نظران خصمی دیرین دارد

شمارهٔ ۲۲۹ : تغافل در نگه پنهان که دارد

شمارهٔ ۲۳۰ : دور از تو قدح شکوه صراحی گله دارد

شمارهٔ ۲۳۱ : بوی گل و رنگ لاله دارد

شمارهٔ ۲۳۲ : ز مژگان می‌کند رم چشم آهویی که او دارد

شمارهٔ ۲۳۳ : ز بیداد تو عاشق خاطر بی‌کینه‌ای دارد

شمارهٔ ۲۳۴ : عالم از گریه من بزم شرابی دارد

شمارهٔ ۲۳۵ : دل دشمن نصیحتی دارد

شمارهٔ ۲۳۶ : چو گل از اختلاطم سنگ طفلان تازگی دارد

شمارهٔ ۲۳۷ : زبان ناصح اگر زهر قاتلی دارد

شمارهٔ ۲۳۸ : نیاز عشق پیش از آشتی رنجیدنی دارد

شمارهٔ ۲۳۹ : دل قبله ای از طرف کلاهی دارد

شمارهٔ ۲۴۰ : ز چشم فتنه‌ات محشر غم پنهانی‌یی دارد

شمارهٔ ۲۴۱ : گرفتم او گذاری بر سر بیمار می‌آرد

شمارهٔ ۲۴۲ : کو قاصدی که نامه به باد صبا برد

شمارهٔ ۲۴۳ : کی چو بی‌دردان نوید وصلم از جا می‌برد

شمارهٔ ۲۴۴ : آنکه لعلش بیشتر از نیشتر دل می‌برد

شمارهٔ ۲۴۵ : بی هوش تر ز خوابم و خوابم نمی برد

شمارهٔ ۲۴۶ : بس که بیگانگی از خاطر آن گل گذرد

شمارهٔ ۲۴۷ : دل کسی که به این ترکتاز می گذرد

شمارهٔ ۲۴۸ : ز تیغ او گل زخمی شکار خواهم کرد

شمارهٔ ۲۴۹ : چشمت از هر گردشی بزم دگر آماده کرد

شمارهٔ ۲۵۰ : دلم در آتش رشک چراغ می سوزد

شمارهٔ ۲۵۱ : آتش عشق نه تنها دل و دین می سوزد

شمارهٔ ۲۵۲ : جان سختی دلم را بیداد می شناسد

شمارهٔ ۲۵۳ : گریختم که به گرد ره تو کس نرسد

شمارهٔ ۲۵۴ : دل ز تاراج نگاه شعله بازش می‌رسد

شمارهٔ ۲۵۵ : هستیم از بس غبار خاطر احباب شد

شمارهٔ ۲۵۶ : از کدوی باده کی باشد که گلها بشکفد

شمارهٔ ۲۵۷ : دل افسرده هر خام جوش ما نمی‌داند

شمارهٔ ۲۵۸ : ز خمار عضو عضوم به شکسته خار ماند

شمارهٔ ۲۵۹ : غمت به راحت وصلت به جنگ می ماند

شمارهٔ ۲۶۰ : یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته اند

شمارهٔ ۲۶۱ : هر که را چیزی به قدر ظرف همت داده اند

شمارهٔ ۲۶۲ : درها به روی ناز و تماشا گشاده اند

شمارهٔ ۲۶۳ : در این مکتب کتاب عقل را دیوانه می‌خواند

شمارهٔ ۲۶۴ : عشق اول بر دل غم‌پرور آتش می‌زند

شمارهٔ ۲۶۵ : نو بهار آمد دلم فال شکفتن می زند

شمارهٔ ۲۶۶ : چند غفلت صید ایمانم کند

شمارهٔ ۲۶۷ : به زنده کرده سوز نهان قبا چه کند

شمارهٔ ۲۶۸ : کی سر شوریده من فکر سامان می‌کند

شمارهٔ ۲۶۹ : بس که گلگون سرشکم جلوه رنگین می‌کند

شمارهٔ ۲۷۰ : گاهی از نگه به رخم خنده می کند

شمارهٔ ۲۷۱ : خاکسترم را دود دل ابر بهاری می کند

شمارهٔ ۲۷۲ : اگر به جانب من شعله خار می بیند

شمارهٔ ۲۷۳ : خدنگت مرا یار دیرینه بود

شمارهٔ ۲۷۴ : اشکم به گلشن دل صد پاره می رود

شمارهٔ ۲۷۵ : آشنایی نه چراغی است که خاموش شود

شمارهٔ ۲۷۶ : لب بگشا به گفتگو تا دل ما روا شود

شمارهٔ ۲۷۷ : عشق یک پرده از آن عاشق پر نور شود

شمارهٔ ۲۷۸ : آن را که از برای تو خاطر غمین شود

شمارهٔ ۲۷۹ : سرو از چمنت پای به زنجیر برآید

شمارهٔ ۲۸۰ : هر خار که از چمن برآید

شمارهٔ ۲۸۱ : چه شرم است اینکه سویم ننگرد چون مست ناز آید

شمارهٔ ۲۸۲ : مرا از صحبت زاهد غم دیرینه باز آید

شمارهٔ ۲۸۳ : شبی کز دیده سیل لاله گون بیرون نمی آید

شمارهٔ ۲۸۴ : چند منعم ز کوی یار کنید

شمارهٔ ۲۸۵ : تو را که از لب چون پسته قند می‌روید

شمارهٔ ۲۸۶ : نگاهش آشنا شد آشناتر

شمارهٔ ۲۸۷ : شبنم اشکی به دل دارم ثمرها بیشتر

شمارهٔ ۲۸۸ : گر دل رمیده شد سفر چاک بیشتر

شمارهٔ ۲۸۹ : دل ندارم بیقراری بیشتر

شمارهٔ ۲۹۰ : سخن عمدا نمی گوید که از راز نهان مگذر

شمارهٔ ۲۹۱ : مگریز ای گل رعنا مگریز

شمارهٔ ۲۹۲ : خیال لعل لبش عیش تنگدستان بس

شمارهٔ ۲۹۳ : ز شرم آینه رویی در آتشم که مپرس

شمارهٔ ۲۹۴ : سرم به حلقه فتراک بین گناه مپرس

شمارهٔ ۲۹۵ : آبرو گر بایدت سرگشته چون خاشاک باش

شمارهٔ ۲۹۶ : ای از لب تو غنچه و شبنم نمک فروش

شمارهٔ ۲۹۷ : در حقیقت قرب و بعد مردم دنیا غلط

شمارهٔ ۲۹۸ : عالم از رنگینی پرواز ما داغ است داغ

شمارهٔ ۲۹۹ : چون نگه حیرت پرست یک تماشا بوده ام

شمارهٔ ۳۰۰ : کوه صبرم کی ز فرمان تو سر پیچیده‌ام

شمارهٔ ۳۰۱ : در بزم تواضع طلبی سخت غریبم

شمارهٔ ۳۰۲ : رفته ام از خود ندانم بیقرار کیستم

شمارهٔ ۳۰۳ : می ننوشم تشنه خون تحمل نیستم

شمارهٔ ۳۰۴ : یاد او کردم دل اندوهگینی یافتم

شمارهٔ ۳۰۵ : از تمنای تو سرگرم تمنای خودم

شمارهٔ ۳۰۶ : که دید از غم شناسان خاطر شادی که من دیدم

شمارهٔ ۳۰۷ : پرورده عشقم دل بی ریش ندارم

شمارهٔ ۳۰۸ : ملامت می کنند از شورش حالی که من دارم

شمارهٔ ۳۰۹ : کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم

شمارهٔ ۳۱۰ : دانه ای نمی کارم اشک آتشین دارم

شمارهٔ ۳۱۱ : نیم گلچین که از مرغ چمن یا باغبان ترسم

شمارهٔ ۳۱۲ : نظاره شیفته ما را به خط و خال قسم

شمارهٔ ۳۱۳ : دل نیستم که منتی از آرزو کشم

شمارهٔ ۳۱۴ : بیش از این بی دوست بودن نیست در شان دلم

شمارهٔ ۳۱۵ : چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم

شمارهٔ ۳۱۶ : چه رنگ و بو ز خزان و بهار می چینم

شمارهٔ ۳۱۷ : دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم

شمارهٔ ۳۱۸ : دل به زلف او چو بندم بر سر دل چون شوم

شمارهٔ ۳۱۹ : دردیم و از دیار هوس کم گذشته ایم

شمارهٔ ۳۲۰ : عاشق و شیدا و مست و لاابالی گشته ایم

شمارهٔ ۳۲۱ : نیست بیحاصل که خون از چشم تر افشانده ایم

شمارهٔ ۳۲۲ : مجنون دشت گریه مستانه خودیم

شمارهٔ ۳۲۳ : جز عشق میی در خم افلاک ندیدیم

شمارهٔ ۳۲۴ : ای آنکه دل ربوده ای از دلربای ما

شمارهٔ ۳۲۵ : از بسکه سوخت بی تو دل بیقرار من

شمارهٔ ۳۲۶ : ز دشمن می‌گریزم دوست می‌آید به جنگ من

شمارهٔ ۳۲۷ : خنده شیشه رساند زغم آواز به من

شمارهٔ ۳۲۸ : باده در میکده گشت آیینه

شمارهٔ ۳۲۹ : نخورد به بزم مستان لب شیشه آب بی تو

شمارهٔ ۳۳۰ : از گلشن زمانه چه گلدسته بسته‌ای

شمارهٔ ۳۳۱ : سرو بر خویش ببالد که تو رعنا شده ای

شمارهٔ ۳۳۲ : دلت خندان‌تر از گل چشم گریانم چه می‌پرسی

شمارهٔ ۳۳۳ : نازکی سیر بناگوشی کسی

شمارهٔ ۳۳۴ : ساقی سحر است شبچراغی

شمارهٔ ۳۳۵ : در سر هر مویم از جوش خیالت غلغلی