شمارهٔ ۲۴۶

اسیر شهرستانی » دیوان اشعار » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۲۴۶

بس که بیگانگی از خاطر آن گل گذرد

تا خیالش ز دل ما به تغافل گذرد

نتوان داشت به زنجیر در آن انجمنم

که بجز حرف پریشانی کاکل گذرد

غیر کاکل به سر او نشنیده است کسی

کز سر سرو سهی سایه سنبل گذرد

شمارهٔ ۲۴۵: بی هوش تر ز خوابم و خوابم نمی برد شمارهٔ ۲۴۷: دل کسی که به این ترکتاز می گذرد

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

بس که بیگانگی از خاطر آن گل گذرد

تا خیالش ز دل ما به تغافل گذرد

هوش مصنوعی: به خاطر دوری و بی‌خبری از آن گل، آن‌قدر خاطرش از یادمان می‌رود که به آرامی خیال او از دل ما بیرون می‌رود.

نتوان داشت به زنجیر در آن انجمنم

که بجز حرف پریشانی کاکل گذرد

هوش مصنوعی: در آن جمعی که هستم، نمی‌توانم احساسات و افکار خود را در قالب کلمات منظم بیان کنم، زیرا جز صحبت‌های آشفته و درهم، چیز دیگری در ذهنم نیست.

غیر کاکل به سر او نشنیده است کسی

کز سر سرو سهی سایه سنبل گذرد

هوش مصنوعی: کسی غیر از او، زیبایی و جذابیت خاصی ندارد و هیچ کس نمی‌تواند به پای او برسد. او همچون سروی بلند و زیباست که سایه‌اش بر گل‌های خوشبو می‌افتد.