شمارهٔ ۱۱۳

اسیر شهرستانی » دیوان اشعار » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۱۱۳

مژگان او به دام نگاهم گرفته است

هرجا که می روم سر راهم گرفته است

آیم به کار دل همه گر روز محشر است

خونها که خورده است گواهم گرفته است

عشق خجل ز مسجد و میخانه کرده است

گاهی به راه و گه به نگاهم گرفته است

شمارهٔ ۱۱۲: بس که در بزمش نگه سرمشق حیرت گشته است شمارهٔ ۱۱۴: بس که مژگان کجت عربده ناک افتاده است

اطلاعات

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

مژگان او به دام نگاهم گرفته است

هرجا که می روم سر راهم گرفته است

هوش مصنوعی: چشمان او مانند دام، مرا در هر جا که می‌روم گرفتار کرده است. هر جا که می‌روم، او در مسیر من قرار دارد.

آیم به کار دل همه گر روز محشر است

خونها که خورده است گواهم گرفته است

هوش مصنوعی: اگر روز قیامت هم باشد و همه حساب‌ها رسیدگی شود، من به خاطر کار دل خودم حاضر می‌شوم، زیرا گواهی می‌دهم به خون‌هایی که بر زمین ریخته شده است.

عشق خجل ز مسجد و میخانه کرده است

گاهی به راه و گه به نگاهم گرفته است

هوش مصنوعی: عشق، بارها شرمنده از مکان‌های مقدس و همچنین نقاطی که به تفریح و خوش‌گذرانی مربوط می‌شود، شده است؛ گاهی در مسیر زندگی ظاهر می‌شود و گاهی هم با نگاه من ارتباط برقرار می‌کند.