شمارهٔ ۳۰۴

اسیر شهرستانی » دیوان اشعار » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۳۰۴

یاد او کردم دل اندوهگینی یافتم

در خیال مصرعی بودم زمینی یافتم

خاکساری آنقدر کردم که نامم شد بلند

از شکست دل عجب نقش نگینی یافتم

باده کم جوش لطفم در خمار افکنده بود

نشئه سرشاری از چین جبینی یافتم

شمارهٔ ۳۰۳: می ننوشم تشنه خون تحمل نیستم شمارهٔ ۳۰۵: از تمنای تو سرگرم تمنای خودم

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

یاد او کردم دل اندوهگینی یافتم

در خیال مصرعی بودم زمینی یافتم

هوش مصنوعی: وقتی به یاد او افتادم، احساس غم و اندوهی کردم، در تخیلاتم متوجه شدم که در دنیای واقعی، همچون یک شعر به زمین آمده‌ام.

خاکساری آنقدر کردم که نامم شد بلند

از شکست دل عجب نقش نگینی یافتم

هوش مصنوعی: من به قدری در تلاش و خاکساری کردم که نام و آوازه‌ام به گوش‌ها رسید، و از دل‌شکستگی‌ها به شگفتی، به مانند نگینی باارزش، جایگاهی ویژه پیدا کردم.

باده کم جوش لطفم در خمار افکنده بود

نشئه سرشاری از چین جبینی یافتم

هوش مصنوعی: مشروب کمی که داشتم به خاطر ناز و لطف من در حالت مستی شعف خاصی ایجاد کرده بود و من حالتی سرشار از شگفتی و زیبایی را در چین‌های پیشانی او یافتم.