خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

اثیر اخسیکتی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : چه خرمی‌ست که امروز نیست زنگان را

شمارهٔ ۲ : زهی فرماندهِ مطلق جهان را

شمارهٔ ۳ : ز میان ببرد ناگه، دل من بتی شکرلب

شمارهٔ ۴ : مدامم ده، که ایامم مدام است

شمارهٔ ۵ : صبحدمان، از می گل بوی مست

شمارهٔ ۶ : گرچه سوگندان خوری، که‌اکنون نکوتر دارمت

شمارهٔ ۷ : مشرقِ مَه دور گریبان اوست

شمارهٔ ۸ : شکر ز لعل تو دَر لولوی خوشاب شکست

شمارهٔ ۹ : بی روی تو، روی خرمی نیست

شمارهٔ ۱۰ : در عشق تو یک کار مرا ساز و نسق نیست

شمارهٔ ۱۱ : چون مرا دولت وصل تو، شبی روزی نیست

شمارهٔ ۱۲ : مه رخم، سرو قامت افتاده ست

شمارهٔ ۱۳ : یا رب آن ماه تمام، آن من است

شمارهٔ ۱۴ : این زبان کاندرین دهان من است

شمارهٔ ۱۵ : ای اختری، که شاه کواکب غلام توست

شمارهٔ ۱۶ : بازار تو را کرانه‌ای نیست

شمارهٔ ۱۷ : کس به عشق تو دستیارم نیست

شمارهٔ ۱۸ : طبیب درد بی‌درمان کدام است؟

شمارهٔ ۱۹ : رخسار آن نگارین یارب چه شاهداست

شمارهٔ ۲۰ : خیزید و می آرید که هنگام بهار است

شمارهٔ ۲۱ : یا رب آن روح ممثل چه خوش است

شمارهٔ ۲۲ : با دل بد عهد تو گل به سر دامن است

شمارهٔ ۲۳ : آن چشم مست بین که خرد در خمار اوست

شمارهٔ ۲۴ : ازفلک آن ماه کون آمده است

شمارهٔ ۲۵ : کار ستمت به جان رسیده‌است

شمارهٔ ۲۶ : یارب آن روی است با آن زیب و کشّی یا مه است

شمارهٔ ۲۷ : یک امروزت سر من چاکرت هست

شمارهٔ ۲۸ : محرم عشق را حکایت نیست

شمارهٔ ۲۹ : هنگامه ی خورشید ز رخسار تو بشکست

شمارهٔ ۳۰ : هیچ، دردی به تو ای مایه درمان مرساد

شمارهٔ ۳۱ : یاد میدار که از مات نمی آید یاد

شمارهٔ ۳۲ : چو لب افق بخندید و دم صبا بر آمد

شمارهٔ ۳۳ : من خاکِ چنان بادم کو زلفِ تو جنباند

شمارهٔ ۳۴ : تدبیر دل مرا نمی‌خواهد

شمارهٔ ۳۵ : هرکه دل بر سرو بالائی نهد

شمارهٔ ۳۶ : هرکه در دامن تو آویزد

شمارهٔ ۳۷ : بی غم عشق تو دل بکار نیاید

شمارهٔ ۳۸ : دوستی یکدل و دمساز نماند

شمارهٔ ۳۹ : خوی تو باجور روزگار بسازد

شمارهٔ ۴۰ : خیمه در کوی یار خواهم زد

شمارهٔ ۴۱ : همچو بالای تو سروی به چمن می‌نرسد

شمارهٔ ۴۲ : دل به عشق تو جانسپاری کرد

شمارهٔ ۴۳ : وقت بیاید که دور غم به سر آید

شمارهٔ ۴۴ : روزی که جفاهای تو بر یاد من آید

شمارهٔ ۴۵ : رخ او دیده را بصر بخشد

شمارهٔ ۴۶ : نه صفای تو در بصر گنجد

شمارهٔ ۴۷ : آنرا که چنان سلسله ها بافته باشد

شمارهٔ ۴۸ : روی تو، ممالک جهان ارزد

شمارهٔ ۴۹ : چه بود ماه که با روی تو از کوه بر آید

شمارهٔ ۵۰ : گر نقاب از دورخ براندازد

شمارهٔ ۵۱ : نام تو، بهر زبان در افتاد

شمارهٔ ۵۲ : حسن رویش دیده پرخون می‌کند

شمارهٔ ۵۳ : از تو هر آنچه بر من درویش می‌رود

شمارهٔ ۵۴ : جهان پیر باز از دست نیسان خرقه می‌پوشد

شمارهٔ ۵۵ : با سرو قدت چمن بسوزد

شمارهٔ ۵۶ : دهان تنگ آن دلبر نشان طبع من دارد

شمارهٔ ۵۷ : شام از طرب رخت سحر گردد

شمارهٔ ۵۸ : لعل تو به نکته دُر چکاند

شمارهٔ ۵۹ : یار دست جور در جان می‌کند

شمارهٔ ۶۰ : جان نقش رخ تو بر بصر دارد

شمارهٔ ۶۱ : وصلش مرا قرین سعادت نمی‌کند

شمارهٔ ۶۲ : از عشق تو بوی خون همی‌آید

شمارهٔ ۶۳ : دل ز دست غمت به جان نجهد

شمارهٔ ۶۴ : باز مرا عشق کهن تازه شد

شمارهٔ ۶۵ : هر محتشمی پایه‌ی عشق تو ندارد

شمارهٔ ۶۶ : تن بی‌غم تو جان نمی‌خواهد

شمارهٔ ۶۷ : از لب یار شکر می‌باید

شمارهٔ ۶۸ : که را هجرت به پرسش کمتر آید؟

شمارهٔ ۶۹ : دست اَر همه بتان به جمال و وفا برند

شمارهٔ ۷۰ : وصل شک نیست که در می‌باید

شمارهٔ ۷۱ : بهار امسال خوشتر می‌نماید

شمارهٔ ۷۲ : هر آنکس را که دلداری چو آن سرو سهی باشد

شمارهٔ ۷۳ : یک‌ دمت خود غم دلم دارد

شمارهٔ ۷۴ : تهمت اشکم چو پیدا می‌شود

شمارهٔ ۷۵ : مرغی یگانه بودم یاری به دستم آمد

شمارهٔ ۷۶ : یار ستم‌پیشه باز، دست جفا می‌برد

شمارهٔ ۷۷ : آتش عشق تو چون زبانه برآرد

شمارهٔ ۷۸ : دل بر امید وصل تو جان را همی‌زند

شمارهٔ ۷۹ : دردی‌ست دردِ یار که درمان نمی‌برد

شمارهٔ ۸۰ : جهان، جان فشاند چو روی تو بیند

شمارهٔ ۸۱ : باز دل در عشق رایی می‌زند

شمارهٔ ۸۲ : با آنکه به هشیاری همتات نمی‌افتد

شمارهٔ ۸۳ : تو را اگر تو، توئی عالمی شکار بود

شمارهٔ ۸۴ : پایه‌ی حسن تو آفتاب ندارد

شمارهٔ ۸۵ : با که گویم راز چون همدم نماند

شمارهٔ ۸۶ : پسته خندان تو شکر فشاند

شمارهٔ ۸۷ : مشتری غاشیه‌ی مهر تو بر دوش کشد

شمارهٔ ۸۸ : امید وصل غم روز هجر چون شب شمع

شمارهٔ ۸۹ : جور تو گر عنان بجنباند

شمارهٔ ۹۰ : مرا بر این نسزاید که از تو باشم دور

شمارهٔ ۹۱ : تا تولای تو کردم شدم از خود بیزار

شمارهٔ ۹۲ : آن زلف مشوش بین در عنبر و بان منگر

شمارهٔ ۹۳ : دلا فتراک آن جان و جهان گیر

شمارهٔ ۹۴ : یک نظر در صورت آن روح روحانی نگر

شمارهٔ ۹۵ : دلبری دارم که یارب زینهار

شمارهٔ ۹۶ : ای ز تو بر هر دماغی صد هوس

شمارهٔ ۹۷ : مسلمانان فغان از دست چشم کافر مستش

شمارهٔ ۹۸ : گر ز کوی عاشقانی، تا عدم هم‌خانه باش

شمارهٔ ۹۹ : تو چه گوئی ار بپرسم ز لب شکرفشانش

شمارهٔ ۱۰۰ : در خون دل نشاندم روی ازفراق رویش

شمارهٔ ۱۰۱ : ای عشق یکزمان زدل من نفورباش

شمارهٔ ۱۰۲ : مهمان تو آمد دل در باغ رضا خوان‌ کش

شمارهٔ ۱۰۳ : در فراقت طاقت من گشت طاق

شمارهٔ ۱۰۴ : چند خورم خون خود از دست دل

شمارهٔ ۱۰۵ : چو من عادت چنین دارم که غم را شادی انگارم

شمارهٔ ۱۰۶ : می‌بین که تا چه غایت از تو به درد و تابم

شمارهٔ ۱۰۷ : باز در دست چرخ بد سازم

شمارهٔ ۱۰۸ : از همه عالم خریدار توام

شمارهٔ ۱۰۹ : پیمان شکنا بر سر پیمانت نمی‌بینم

شمارهٔ ۱۱۰ : درد هجران تو را داغ جگر ساخته‌ام

شمارهٔ ۱۱۱ : دوش با دوست محاکات به جان می‌کردم

شمارهٔ ۱۱۲ : دلبری دارم که جان می‌خواهد از من، چون کنم؟

شمارهٔ ۱۱۳ : همه عارض تو بینم، چو نظر بر آب دارم

شمارهٔ ۱۱۴ : مه را وجود گفتن با روی او نیارم

شمارهٔ ۱۱۵ : از دل گره غم تو بگشادم

شمارهٔ ۱۱۶ : دوش در عیش و عشرتی بودم

شمارهٔ ۱۱۷ : بی تو با یک دل، غم دل مانده‌ام

شمارهٔ ۱۱۸ : هرغم که دهد عشق تو من خار ندارم

شمارهٔ ۱۱۹ : یا رب این من، غریب کم‌خطرم

شمارهٔ ۱۲۰ : از نو، رقمی بر دل درویش کشیدم

شمارهٔ ۱۲۱ : کو محرمی که قصه‌ی تو در میان نهم

شمارهٔ ۱۲۲ : بی‌شب زلف تو سیه‌روزم

شمارهٔ ۱۲۳ : چون با غم تو قرار گیرم

شمارهٔ ۱۲۴ : ره صد رهگذرت می‌دارم

شمارهٔ ۱۲۵ : با آنکه در میان دل آتش همی‌زنم

شمارهٔ ۱۲۶ : کارم از عشق به جان است، چه تدبیر کنم؟

شمارهٔ ۱۲۷ : شبِ دوش، با دوست می خورده‌ام

شمارهٔ ۱۲۸ : خیز تا دست طرب یک دم، به جام می‌زنیم

شمارهٔ ۱۲۹ : آنم که زین بر اسب تمنا نهاده‌ام

شمارهٔ ۱۳۰ : در فراق تو سوخت این جگرم

شمارهٔ ۱۳۱ : به حق آن، که جز از تو، کسی گزیده نی‌ام

شمارهٔ ۱۳۲ : به هر کژم که نهی نقش خویش می‌بینم

شمارهٔ ۱۳۳ : می‌روم از غم عشق تو چنان بی‌خبرم

شمارهٔ ۱۳۴ : وه که امروز به حال دگرم

شمارهٔ ۱۳۵ : ساقی من از خمار شبانه مشوشم

شمارهٔ ۱۳۶ : پردردم و بمانده ز درمان خویشتن

شمارهٔ ۱۳۷ : خه خه آن سوسن سیرابش بین

شمارهٔ ۱۳۸ : ای سعی کرده عشق تو در خون و جان من

شمارهٔ ۱۳۹ : ای برگشاده دست به بیداد عاشقان

شمارهٔ ۱۴۰ : ای جهان را، یادگار از طغرل و الب ارسلان

شمارهٔ ۱۴۱ : چیست، شرط عاشقان؟ با بینوائی ساختن

شمارهٔ ۱۴۲ : این چرخ دغاپیشه دست خوش خوی تو

شمارهٔ ۱۴۳ : از رهی روی بگردان و برو

شمارهٔ ۱۴۴ : ای در دل و جان سواری تو

شمارهٔ ۱۴۵ : باز دل را تازه شد درد کهن با یار نو

شمارهٔ ۱۴۶ : سیم اگر پیش سمن لافی زد از سیمای او

شمارهٔ ۱۴۷ : داد دلم نمی‌دهد زلف ستم‌پرست تو

شمارهٔ ۱۴۸ : ای شکرخای شده گوش از تو

شمارهٔ ۱۴۹ : ای مرهم هر سینه‌ی مجروح لب تو

شمارهٔ ۱۵۰ : ای همه شیران اسیر دام تو

شمارهٔ ۱۵۱ : ای شکار‌آویز دل فتراک تو

شمارهٔ ۱۵۲ : گوهر دیده کرد‌ه‌ام، پیشکش جمال تو

شمارهٔ ۱۵۳ : ما مانده‌ایم و جانی، در دست غم بمانده

شمارهٔ ۱۵۴ : ای مرا چون جان گرامی جام جان‌پرور بخواه

شمارهٔ ۱۵۵ : ای غمت در جان من آویخته

شمارهٔ ۱۵۶ : توسن به سر عنان به من ده

شمارهٔ ۱۵۷ : گره مشک، بر سمن چه زنی؟

شمارهٔ ۱۵۸ : پسرا، هست روز آن که تو روی در وفا کنی

شمارهٔ ۱۵۹ : دگر بار ای دل سنگین فتادی!

شمارهٔ ۱۶۰ : دیدی چگونه ما را، بگذاشتی و رفتی؟

شمارهٔ ۱۶۱ : والله که به بی‌باکی، ناموسِ جهان بردی

شمارهٔ ۱۶۲ : دل ببری، تن بزنی، اینت بلائی که توئی

شمارهٔ ۱۶۳ : ای پشیمان شده ز دلداری

شمارهٔ ۱۶۴ : من تنگدل و تو تنگ خوئی

شمارهٔ ۱۶۵ : ای عهد تو جمله نانمازی

شمارهٔ ۱۶۶ : جانم فدای توست، که جانان من توئی

شمارهٔ ۱۶۷ : تو که از دردِ سری آه کنی

شمارهٔ ۱۶۸ : دیده‌ی مور است، یا دهان که تو داری؟

شمارهٔ ۱۶۹ : ای دل آخر تا کی این دیوانگی

شمارهٔ ۱۷۰ : کژ نهادی کُله، چه سرداری

شمارهٔ ۱۷۱ : زلف چون بر عذار می‌فکنی

شمارهٔ ۱۷۲ : در کار تو از دست بشد عهد جوانی

شمارهٔ ۱۷۳ : ای کزان چشمه جان بخش و دولب جان منی

شمارهٔ ۱۷۴ : ای به هلاک جان من، عشق تو را کفایتی

شمارهٔ ۱۷۵ : بر گل چو مثال عنبر انگیزی

شمارهٔ ۱۷۶ : دلا آن به که با جان در نبندی

شمارهٔ ۱۷۷ : رخ تو فتنه جهان بودی

شمارهٔ ۱۷۸ : جانا، همه آیت نکوئی

شمارهٔ ۱۷۹ : روز تو اقبال و فرخ نیستی

شمارهٔ ۱۸۰ : چون گشت رخ چمن دل آرای

شمارهٔ ۱۸۱ : گرد ماه از زلف عنبر می‌نهی

شمارهٔ ۱۸۲ : مشک می رنگ، بر سمن چه زنی

شمارهٔ ۱۸۳ : بدین جمال اگر تو را وفاستی

شمارهٔ ۱۸۴ : به تن بودم امروز چون ناتوانی

شمارهٔ ۱۸۵ : صبحدم آن روی چون نگار چه شوئی؟

شمارهٔ ۱۸۶ : سوزی است مرا در دل دانی که چه سان سوزی

شمارهٔ ۱۸۷ : بس کین دل زار ریش کردی

شمارهٔ ۱۸۸ : کره مشک بر سمن چه زنی

شمارهٔ ۱۸۹ : ای قاعده‌ی بزرگواری

شمارهٔ ۱۹۰ : ای بنده‌ی لب تو، لب آبدار می

شمارهٔ ۱۹۱ : شبگیر و تنها می‌روی ای شمع دل‌ها تا کجا

شمارهٔ ۱۹۲ : زهی چتر قمر طرف کلاهت

شمارهٔ ۱۹۳ : هرکه عشقت خرید جان بفروخت

شمارهٔ ۱۹۴ : نیم شبان دلبرک نیم مست

شمارهٔ ۱۹۵ : بر آن کس که کمتر ز سگ باد پیشت

شمارهٔ ۱۹۶ : جشن فرخنده نوروز جهان افروز است

شمارهٔ ۱۹۷ : رو که میدان جهان میدان توست