شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: وقتی در کنار غم تو آرام می‌گیرم، از هر دو دنیا فاصله می‌گیرم.

هوش مصنوعی: من با خوش‌شانسی از جیب خود بیرون می‌آورم، مانند این که دامن آن نکار را بگیرم.

هوش مصنوعی: من تا آنجا که دستم می‌رسد، آن را می‌بوسم تا بتوانم تار مویی از آن موهای مشکین را بگیرم.

هوش مصنوعی: اگر بدون زحمت و تلاش، فقط برای یک لحظه به او فکر کنم، حقیقت این است که نمی‌توانم او را در هیچ آماری قرار دهم.

هوش مصنوعی: من آنقدر در زندگی آزرده و ناامید شدم که دیگر نمی‌توانم تحمل کنم و به خاطر سختی‌ها و انتقادات دنیا، دلم می‌خواهد هیچ چیزی را در زندگی‌ام نگه ندارم.

هوش مصنوعی: نه صبری دارم که به کناری بنشینم و نه خواسته‌ای دارم که در کنار کسی به دست آورم.

هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک و غم شده، اما دیگر آن چشمان را ندارم که بتوانم ارزش و اعتبار بخرم.

هوش مصنوعی: برای بهبود وضعیت خود، بهتر است به دنبال کارهایی باشم که به من سود می‌رساند.

هوش مصنوعی: اگر در این کار مانند یک مرد واقعی موفق شوم، یاری می‌گیرم که به مثابه اتر درخشش و تازگی داشته باشد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که شاعر در این بیت به خاطر دوری از معشوق، احساس غم و اندوه می‌کند. او با استفاده از نماد نی، به نقل حالاتی از فقدان و جدایی می‌پردازد و حسرت و آرزوی دیدار یار را بیان می‌کند. خاک تنها به محلی اشاره دارد که یادآور معشوق بوده و در آنجا خاطرات شیرینی را تجربه کرده است. در این حال، شاعر خواستار بازگشت به آنجا و یافتن یار است.