شمارهٔ ۱۱۸

هوش مصنوعی: هرچند که عشق تو به من رنج می‌دهد، اما بدون تو نسبت به مشکلات بی‌تفاوت هستم. به خدا قسم که من کار دیگری جز این عشق ندارم.

هوش مصنوعی: وقتی که از زیبایی‌های تو دور باشم، زندگی برایم بی‌معنا می‌شود. در آن روز، از شدت درد تو، هیچ آرامشی نخواهم داشت.

هوش مصنوعی: محبت تو باعث ذلت و خاری من شده است، اما نه اینکه من بخواهم در ذلت و خواری زندگی کنم. بلکه من هیچ نوع خواری را به خاطر عشق تو نمی‌پذیرم.

هوش مصنوعی: اگر از چشمانم اشکی نریزد، چه اشکالی دارد؟ و اگر صدایی از ناله‌ام بلند نشود، چه دلیلی دارم وقتی که در درونم دلی شکسته دارم؟

هوش مصنوعی: می‌گوید که گویی در حال چیدن طلا هستم، اما حالا به مرز ناامیدی رسیده‌ام و از این وضعیت به خدا پناه می‌برم که دیگر از این شرایط به ستوه آمده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی مانند طلا زیبا و درخشان باشی، باید به این نکته توجه کنی که نباید فقط به ظواهر دل ببندی و بار سنگینی بر دوش نکشی، زیرا من بار زیادی ندارم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که من دستم را به دور کمر تو بپیچم، هنوز هم مسلمانم و به هیچ زنجیری وابسته نیستم.

هوش مصنوعی: تو گفتی که ارزش این کار را نداری، حالا اگر هم بخواهی من چیزی برای تو ندارم.