شمارهٔ ۱۷۷

هوش مصنوعی: چهره تو به قدری جذاب و فریبنده است که اگر نبود، دنیا به اندازه‌ای سرد و بی‌حوصله می‌بود که تو دیگر مایه دلگرمی آن نمی‌شدی.

هوش مصنوعی: دل و ایمانم تحت تاثیر غم تو رفته است، کاش حداقل امیدی به جانم داشتی.

هوش مصنوعی: اگر چیزی از تو به یادگار می‌خواستم، اشک‌هایم چون رنگ ارغوانی بودند و بی‌نهایت غمناکی را نشان می‌دادند.

هوش مصنوعی: دل به خاطر غم تو به شدت آزار می‌بیند و اگر نبود این غم، چهره‌ام مثل زعفران درخشان و زیبا می‌بود.

هوش مصنوعی: اگر وعده تو جدید و تازه باشد، به راستی که من از قبل در شرایط سخت و دشواری قرار داشتم.

هوش مصنوعی: عشوه و ناز تو به من بی‌نظیر است و این طور که تو رفتار می‌کنی، تا به حال هیچ‌کس را ندیده‌ام. اگر تو این‌گونه باشی، پس کسی دیگر به این زیبایی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: دیشب در خاک کوی تو نشسته بودم و اگر پاسبان آنجا فریاد نمی‌زد، شاید از درد دل ها نمی‌توانستم جان سالم به در برم.

هوش مصنوعی: در کنار من، آسمان به پیاده‌روی درآمد، زیرا وقتی تو را پذیرفتم، شتاب و نیرویی در کار بود.

هوش مصنوعی: اگر تو ساکن درگاه غم تو باشی، در آن صورت چون آسمان باعظمت و ارزشمند خواهی بود.

هوش مصنوعی: از آن لطافتی که در قلبت وجود دارد، ای کاش می‌توانستی این احساسات را به زبان بیاوری.

هوش مصنوعی: اگر سرما به هیچ چیز ارزش نداشت، خاک آن درگاه خوشبختی نیز بی‌ارزش بود.

هوش مصنوعی: دیشب گفتی که تأثیر از آن من است، اما اگر واقعاً اینطور بودی، چنین نمی‌بود.