شمارهٔ ۱۵۴

هوش مصنوعی: ای محبوب من، تو برای من به اندازه جانم عزیز هستی. برایم مانند باده‌ای که جانم را تازه می‌کند، گوارا و دلچسب باش. همچنین، محبت و زیبایی تو را می‌طلبم، مثل اشک‌های شوق من و خودت، باده‌ای سرخ و دلنشین بخواه.

هوش مصنوعی: ای لعل جان‌آشوب، خود را نشان بده و برای جانم دوا بیاور. زلف زیبایت را رها کن و جام جان‌پرور را بشکن و به من بده.

هوش مصنوعی: مانند موهای تو، سرم سنگین و بار است، لحظه‌ای دیگر به پای تو خواهم بود. مانند چشمانت، نیمه مستم و می‌خواهم ساغری دیگر.

هوش مصنوعی: اگر باده قرمز تو را از غم و اندوه آزاد کند، پس به خدمت او درآ و از آسمان سبز یعنی عالم بالا، انتقام و کینه‌ات را طلب کن.

هوش مصنوعی: روزگار خوشی است و سلطان ارسلان مشغول نوشیدن شراب است. پس بی تردید سریع‌تر از حباب و جام، هم تاج و هم تخت سلطنت را طلب کن.

هوش مصنوعی: چون آسمان مانند پوششی بر باغ و خانه زیبا افتاده، نگران نباش. سر سبک دیوی به کنار، خواسته‌هایت را طلب کن.

هوش مصنوعی: گل زیبایی را از دیگران بگیر، طعم شیرینی را از شکر بچش، زینت و زیبایی را از بهشت بگير و خالص‌ترین چیزها را از کوثر بخواه.

هوش مصنوعی: به چرخ بگو که سایه‌بان خورشید را بده و به ماه بگو که ساز دف را بده. اگر خواستی، به ناهید بگو که سازهایی برای نواختن داشته باشد.

هوش مصنوعی: مکتبی برپا کن و سپس از زیبایی‌های کلامی، مانند آفتاب که از میان چهره‌ای زیبا می‌تابد، درخواست کن.