شمارهٔ ۱۷۵

هوش مصنوعی: اگر بر گلی بوی خوشی چون عنبر بپاشی، در روم هم می‌توانی لشکری را به هیجان بیاوری و تحریک کنی.

هوش مصنوعی: هرگاه گلی را که هنوز ن blooming شده است به هم بریزی، می‌توانی آتشی از شور و شوق به پا کنی که دیگران را نیز به هیجان بیاورد.

هوش مصنوعی: گاهی باید نرگس مست را خواب بکشی تا بتوانی فتنه‌ای که خوابیده را بیدار کنی.

هوش مصنوعی: گاه با نگاه enchanting خود بامدادان را به وادی خیال می‌کشاند و گاه درون خود چیزهای گرانبها و زیبا را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: گاهی تو از سختی‌های زندگی رنج می‌بری و گاهی با زیبایی و جذابیت خود، آتش عشق را در دل دیگران روشن می‌کنی.

هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی و گوهر وجودت را به نمایش می‌گذاری، حالتی از درخشش و جذابیت در وجود ما به‌وجود می‌آوری که درخشان‌تر از طلاست.

هوش مصنوعی: این جالب است که تو از شیرینی صحبت می‌کنی، در حالی که خودت ماجرای شیرین را تعریف می‌کنی.

هوش مصنوعی: در شب، نور ماه لاغر و کم‌رمق از گوشه‌های تاریک به سوی صبح می‌تابد و زیبایی خاصی را به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: در دایره‌ی ابر، مانند ماری بر پیشانی، تو بر دانه‌های نور تأثیر می‌گذاری.

هوش مصنوعی: چشم‌هایت مانند چشمه‌ای هستند که از آن گاهی اشک می‌ریزد؛ این اشک‌ها ناشی از دل‌تنگی و یادآوری خاطرات خوشی است که با آن‌ها در ارتباط بودی.

هوش مصنوعی: چشمان تو مانند آب جوشانی است که به دیگران زندگی می‌بخشد، اما در عین حال از نگاه تو آتش عشق و جذابیت ساطع می‌شود.