شمارهٔ ۱۶۴

من تنگدل و تو تنگ خوئی

من خوب سخن، تو خوبروئی

با من بکن آن که لطف یزدان

با روی تو کرد، از نکوئی

برتنگ دلی من به بخشای

کز، دل همه گرد غم بشوئی

آخر بکنار من رسی باز

چون گرد همه اثیر پوئی

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: چکامه

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

من تنگدل و تو تنگ خوئی

من خوب سخن، تو خوبروئی

هوش مصنوعی: من قلبی غمگین دارم و تو هم روحیه‌ای تنگ نظر داری. من کسی هستم که خوب سخن می‌گویم، و تو هم ظاهری زیبا و دلنواز داری.

برتنگ دلی من به بخشای

کز، دل همه گرد غم بشوئی

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که دل من در تنگنا و سختی است و از این رو، من از همه مشکلات و غم‌های زندگی دوری می‌کنم.

آخر بکنار من رسی باز

چون گرد همه اثیر پوئی

هوش مصنوعی: در پایان، وقتی به من نزدیک می‌شوی، مانند گردی که در هوا شناور است، همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهی.