شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: به خدا سوگند که با شجاعت و جرأت، ناموس و آبرو را از دنیا بردی و واقعاً با نیرنگ و فریب، روان و دل‌های مردم را آرامش بخشیدی.

هوش مصنوعی: در اینجا به زلف های تو اشاره شده که مانند معجون و خوشبویی است و به همین خاطر تو در این بازی عشق برتر از همه هستی و دل ها را به دست می آوری.

هوش مصنوعی: من در اینجا به اهمیت موهای زیبا و دلربا او اشاره می‌کنم که حتی با وجود اینکه من فردی بی‌چیز و مسکین هستم، او به من محبت نشان داده و دست در دست من گذاشته است.

هوش مصنوعی: من همواره می‌بینم که زلف‌های تو گشوده شده‌اند، پس ای دل زندانی، فرار کن چرا که تو جان مرا گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی از کنار من رد می‌شوی و به من توهین می‌کنی، در دل می‌گویم ای کاش تو هم مرا به یاد داشته باشی و نام من را بر زبان بیاوری.

هوش مصنوعی: اگر کم چیزی به من بدهی، باز هم به درگاه تو می‌آیم و درخواست می‌کنم. این را می‌دانم که به خاطر تنگ‌نظری‌ات، مرا دور کرده‌ای.

هوش مصنوعی: تو گفتی که من تو را نمی‌بخشم، حتی اگر صد تصویر زیبا بیاوری و در نهایت با بی‌دقتی چیزی را از میان ببری.

هوش مصنوعی: هر وقت که صحبت می‌کنم، چون به تو اطمینان دارم، از تو دور نمی‌شوم؛ به این دلیل که اگر گمان کنی که به من توجه نمی‌کنی، اشتباه کرده‌ای.

هوش مصنوعی: تو گفتی که از ما در صبر و تحمل بگریز، حالا متوجه شدم که مانند گله‌ای از رمه، چه احساسی دارم، وقتی نام شبان را به میان آوردی.