شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: هرگاه به چهره‌ات نگاه می‌کنم، تمام زیبایی‌هایت را می‌بینم. وقتی در دستم شراب دارم، می‌خواهم تمام صورت تو را ببوسم.

هوش مصنوعی: من دعاهای خود را بر لب تو می‌خواهم و پس از آن وقتی که اشک‌هایم بریزد، چهره‌ام را با رنگ لبت آغشته می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو زیبایی و جذابیتی همچون دُرّ زنده از عقیق واقعی داری، اما من که دلbroken و خسته‌ام، اشکی از عقیق ناب دارم که نشان‌دهنده‌ی درد و غم من است.

هوش مصنوعی: زلف‌های گیسو را همچون چنگی باز کن و به یاد بیاور که وقتی اشک از چشمانم سرازیر شد، متوجه شدم که وطنم در آب غوطه‌ور است.

هوش مصنوعی: همه به خاطر آتش عشق تو به خواری و ناتوانی رسیده‌اند و فقط من هستم که در این شرایط همچنان می‌درخشم. ولی من در روزهای سخت از محبت تو رنج می‌برم و دیگر نه تاب و توان تحمل این وضعیت را دارم.

هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی‌های دنیایی و بی‌سر و سامانیش، دل و ایمانم را فدای او کرده‌ام، نه برای تو و نه به خاطر منت تو، زیرا من خودم نور و روشنی دارم.

هوش مصنوعی: تو در نقاب خودت نشسته‌ای و من از پنهانی‌های تو آگاه هستم و همان‌طور که ماه را در شب می‌بینم، رازهایت را نیز می‌شناسم.

هوش مصنوعی: عذاب تو برای من مانند یک سرزنش است و بی‌محبتی تو باعث جدایی دل من شده، اما من از این بی‌محبتی ناراحت نیستم، بلکه به خاطر عذابی که احساس می‌کنم، نگرانم.

هوش مصنوعی: از سر فصاحت گفتی که تو هیچ تأثیری نداری، اما اگر مرا جان به امان دهی، جوابی برایت دارم.

هوش مصنوعی: از صبوری و تحمل تو، یاران قدیمی عاشق هیچ شکایتی ندارند. من اما دل شکسته‌ای دارم بخاطر یار بدعهد.