خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

امیر شاهی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای نقش بسته نام خطت با سرشت ما

شمارهٔ ۲ - استقبال از حافظ : بیا ای از خط سبزت هزاران داغ بر دل‌ها

شمارهٔ ۳ : لبالب است ز خون جگر پیاله ما

شمارهٔ ۴ : ابر آمد و بگریست بر اطراف چمن‌ها

شمارهٔ ۵ : ساقی به آب خضر نشان ده پیاله را

شمارهٔ ۶ : جان بهر تو در بلاست ما را

شمارهٔ ۷ : به خود ره نیست در کوی تو مشتاقان شیدا را

شمارهٔ ۸ - استقبال از کمال خجندی : چشم تو برانداخت به می، خانه ما را

شمارهٔ ۹ : اشک چو پرده می‌درد، خلوتیان راز را

شمارهٔ ۱۰ : خطت که درد و داغ تو نو می‌کند مرا

شمارهٔ ۱۱ : تلخ است بی‌تو صبر، دل غم فزوده را

شمارهٔ ۱۲ : بسوخت آتش عشق تو بی‌گناه مرا

شمارهٔ ۱۳ : خرابیم، از دل ای بی‌رحم گه‌گه یاد کن ما را

شمارهٔ ۱۴ : زلف تو در کمند جنون می‌کشد مرا

شمارهٔ ۱۵ : ای در بهار حسن تو گل‌ها و لاله‌ها

شمارهٔ ۱۶ : دلم گر داشت وقتی خرمی‌ها

شمارهٔ ۱۷ : کجایی ای ز رویت لاله را ناب

شمارهٔ ۱۸ : سروی از باغ ارم سایه بر این خاک انداخت

شمارهٔ ۱۹ : خطت که سبزه بر اطراف یاسمین انداخت

شمارهٔ ۲۰ : خطت بر لاله تر مشک چین ریخت

شمارهٔ ۲۱ - استقبال از سعدی : منم ز دست تو پا بسته در کمند ارادت

شمارهٔ ۲۲ : چو سبزه ترت از برگ یاسمین برخاست

شمارهٔ ۲۳ : تا خاک آستانه جانان مقام ماست

شمارهٔ ۲۴ : خطش به گرد عارض مهوش برآمده است

شمارهٔ ۲۵ : بازم خدنگ غمزه زنی بر دل آمده است

شمارهٔ ۲۶ : مرا در عشق بهبودی نمانده است

شمارهٔ ۲۷ : ابرو ز من متاب، که دل دردمند تست

شمارهٔ ۲۸ : چشم ستمگرت که بخون در کمین نشست

شمارهٔ ۲۹ - استقبال از کمال خجندی : جفای تو بر دل به غایت خوش است

شمارهٔ ۳۰ : خلق را دلها کباب از چشم پر خون منست

شمارهٔ ۳۱ : مرا سری است که بر خاک آستانه اوست

شمارهٔ ۳۲ : گر نمی‌سوزد دلم، این آه دردآلود چیست؟

شمارهٔ ۳۳ : با طره تو سنبل شوریده‌حال چیست؟

شمارهٔ ۳۴ - استقبال از کمال خجندی : کدام دل که ز عشقت اسیر محنت نیست؟

شمارهٔ ۳۵ : کدام عشوه که در چشم پر خمار تو نیست

شمارهٔ ۳۶ : مرا گر با تو روی همدمی نیست

شمارهٔ ۳۷ : امروز نسیم سحری بوی دگر داشت

شمارهٔ ۳۸ : دوش از رخ تو بزم گدایان چراغ داشت

شمارهٔ ۳۹ : صبا تا ز زلف تو بویی نداشت

شمارهٔ ۴۰ : وقتی دل آواره در آن کو گذری داشت

شمارهٔ ۴۱ : عمر بگذشت و دلم جز عاشقی کاری نیافت

شمارهٔ ۴۲ : ساقی، به غم تو عقل و جان رفت

شمارهٔ ۴۳ : کسی که عاشق روی تو شد بباغ نرفت

شمارهٔ ۴۴ : ای دل ایام هجر شد بنیاد

شمارهٔ ۴۵ : تا ز شب بر مهت نقاب افتاد

شمارهٔ ۴۶ : دل بهر تو در ملامت افتاد

شمارهٔ ۴۷ : تا دل ز کف اختیار ننهاد

شمارهٔ ۴۸ : باز آی، که دل بی تو سر خویش ندارد

شمارهٔ ۴۹ : باز این سر بی سامان، سودای کسی دارد

شمارهٔ ۵۰ - استقبال از قاسم انوار : هر کسی موسم گل گوشه باغی دارد

شمارهٔ ۵۱ : خدنگ او که بجان مژده هلاک برد

شمارهٔ ۵۲ : خاک من باد از سر کوی تو گر بیرون برد

شمارهٔ ۵۳ : مرا عشقت از ره برون می‌برد

شمارهٔ ۵۴ : دل زلف ترا گرفت، بد کرد

شمارهٔ ۵۵ : گرم عشقت عنان دل نگیرد

شمارهٔ ۵۶ : هر دم ز عشق، بر دل من صد بلا رسد

شمارهٔ ۵۷ : ای خوش آن شب که به بالین من آن ماه رسد

شمارهٔ ۵۸ : چو سرو قد تو در جویبار دیده رسد

شمارهٔ ۵۹ : کسی کش مهر خوبان کار باشد

شمارهٔ ۶۰ : مبارک، منزلی کان خانه را ماهی چنین باشد

شمارهٔ ۶۱ : یار خط بر روی زیبا می‌کشد

شمارهٔ ۶۲ - استقبال از امیر همایون اسفراینی : دل بی‌رخ تو جانب گلشن نمی‌کشد

شمارهٔ ۶۳ : باغ را باز مگر مژده گلریز آمد

شمارهٔ ۶۴ : چمن سرسبز شد ساقی، گل و نرگس به باغ آمد

شمارهٔ ۶۵ : چو شمشاد قدت در گلشن آمد

شمارهٔ ۶۶ : چو ساقی آن قدح لاله گون بگرداند

شمارهٔ ۶۷ : گر من از خاک درت رفتم، دل شیدا بماند

شمارهٔ ۶۸ : ما برفتیم و دل آواره در کویت بماند

شمارهٔ ۶۹ : یار با ما چنانکه بود، نماند

شمارهٔ ۷۰ : تا بر گل تو جعد گره‌گیر بسته‌اند

شمارهٔ ۷۱ : ای بی‌خبر از گریهٔ خونین‌جگری چند

شمارهٔ ۷۲ : جان به یاد تو یاد کس نکند

شمارهٔ ۷۳ : بیدلان کوی تو مقام کنند

شمارهٔ ۷۴ : عید شد، خوبان به عزم مجلس و می می‌روند

شمارهٔ ۷۵ : فصل نوروز است و خلقی سوی صحرا می‌روند

شمارهٔ ۷۶ : به زنجیر زلفت دل ماست در بند

شمارهٔ ۷۷ : پیکان غمزه را چو بتان آب می‌دهند

شمارهٔ ۷۸ : وقت گل، خوبان چو بزم عیش در صحرا نهند

شمارهٔ ۷۹ : خوبرویان چو خدنگ نظری بگشایند

شمارهٔ ۸۰ : سرو تو مگر ز پا نشیند

شمارهٔ ۸۱ : بتان که شیوه جور و ستیز می‌جویند

شمارهٔ ۸۲ : رفتیم، اگر چه دل به غمت دردمند بود

شمارهٔ ۸۳ : شبی که کوی تو ما را مقام خواهد بود

شمارهٔ ۸۴ : آن یار خشم رفته که با ما بجنگ بود

شمارهٔ ۸۵ : عمری دهان تنگ توام در خیال بود

شمارهٔ ۸۶ : رفت آنکه به وصل تو مرا دسترسی بود

شمارهٔ ۸۷ : عید است و خلقی هر طرف، دامنکشان با یار خود

شمارهٔ ۸۸ - استقبال از سعدی : سوی باغ آن سروبالا می‌رود

شمارهٔ ۸۹ : بی‌لبت هردم ز چشم درفشان خون می‌رود

شمارهٔ ۹۰ : گر به عمری ز من دلشده‌ات یاد آید

شمارهٔ ۹۱ : باغ را چون گل رعنا ز سفر باز آید

شمارهٔ ۹۲ : نصیب من ز تو گر درد و آه می‌آید

شمارهٔ ۹۳ : زلف تو سراسر شکن و تاب نماید

شمارهٔ ۹۴ : چو دل چوگان زلفت در نظر دید

شمارهٔ ۹۵ : با روی تو از سمن که گوید؟

شمارهٔ ۹۶ : دل که پیش تو راز می‌گوید

شمارهٔ ۹۷ : ای فتنه را دو نرگس شوخ تو رازدار

شمارهٔ ۹۸ : ای به لطف از آب حیوان پاک‌تر

شمارهٔ ۹۹ : ای هر دم از جفای تو دل را غمی دگر

شمارهٔ ۱۰۰ : سرو ما را هر زمان دل می‌کشد سوی دگر

شمارهٔ ۱۰۱ - استقبال از سعدی : نه کنج وصل تمنا کنم نه گنج حضور

شمارهٔ ۱۰۲ - استقبال از کمال خجندی : ای سر زلف ترا دل‌های مشتاقان اسیر

شمارهٔ ۱۰۳ : سفر گزیدم و داغ تو بر دلست هنوز

شمارهٔ ۱۰۴ : عید شد، ما را دل دیوانه زندانی هنوز

شمارهٔ ۱۰۵ : غم روی تو دارد دل، همین بس

شمارهٔ ۱۰۶ : ای دوست، شبی به کوی ما باش

شمارهٔ ۱۰۷ : در این گلشن چه سازد بلبل از زاری و فریادش

شمارهٔ ۱۰۸ : دلم که چشم تو هر لحظه میزند تیرش

شمارهٔ ۱۰۹ : گل نو آمد و هر کس به عیش و عشرت خویش

شمارهٔ ۱۱۰ : هرکس گرفته دامن سرو بلند خویش

شمارهٔ ۱۱۱ : هر کسی پهلوی یاری به هوای دل خویش

شمارهٔ ۱۱۲ : هر که کوی تو ساخت مسکن خویش

شمارهٔ ۱۱۳ : پرده بگشا ز روی چون مه خویش

شمارهٔ ۱۱۴ - استقبال از کمال خجندی : کنون که موسم عیش است و باده گلرنگ

شمارهٔ ۱۱۵ : من که چون شمع از غمت با سوز دل در خنده‌ام

شمارهٔ ۱۱۶ : اگر چه خاک درت ز آب دیده گل کردم

شمارهٔ ۱۱۷ : ای خسته ز تو روان مردم

شمارهٔ ۱۱۸ : بیک کرشمه که بر جان زدی، ز دست شدم

شمارهٔ ۱۱۹ : چو نتوانم که در خیل غلامانت کمر بندم

شمارهٔ ۱۲۰ : مهی شد کان رخ زیبا ندیدم

شمارهٔ ۱۲۱ : خوش آن شب کان مه رخسار و زلف پر شکن دیدم

شمارهٔ ۱۲۲ : من ار پیش یار آبرویی ندارم

شمارهٔ ۱۲۳ : هر زمان از بی‌خودی خواهم که آن رو بنگرم

شمارهٔ ۱۲۴ : خوش آن عیدی که اول دیده بر روی تو اندازم

شمارهٔ ۱۲۵ : هر شب از مستی به سوی خانه ره گم می‌کنم

شمارهٔ ۱۲۶ - استقبال از سلمان ساوجی : با تو عمری شد که لاف دوستداری می‌زنم

شمارهٔ ۱۲۷ : چمن بشکفت و سبزه خط کشید و سرو بالا هم

شمارهٔ ۱۲۸ : ای در غم تو حاصل من درد و داغ هم

شمارهٔ ۱۲۹ : هر شب بدل حکایت خود در میان نهم

شمارهٔ ۱۳۰ : بر بوی تو هر روز به گشت چمن آیم

شمارهٔ ۱۳۱ : تو شهریار جهان، ما غریب شهر توایم

شمارهٔ ۱۳۲ : ما دل به چین زلف دلارام بسته‌ایم

شمارهٔ ۱۳۳ : ما جان بتمنای تو در بیم نهادیم

شمارهٔ ۱۳۴ : دلا ز عشق بتان چند یار غم باشیم

شمارهٔ ۱۳۵ : ما از حریم وصل تو با خاک در خوشیم

شمارهٔ ۱۳۶ : چشم تو خورد باده و من در خمار از آن

شمارهٔ ۱۳۷ : جان شد آواره و دل بهر تو افگار همان

شمارهٔ ۱۳۸ : ما را غمی است از تو که گفتن نمی‌توان

شمارهٔ ۱۳۹ : مرا چشمی است از لعل تو در خون جگر پنهان

شمارهٔ ۱۴۰ : ای باد، پرده زان گل نو رسته باز کن

شمارهٔ ۱۴۱ : چو کلک صنع چنین رفت بر صحیفه «کن »

شمارهٔ ۱۴۲ : تا خط تو برطرف مه آورد شبیخون

شمارهٔ ۱۴۳ : بر طرف مهت غالیه خم به خم است این

شمارهٔ ۱۴۴ : باده گلرنگست و ساقی یار و نوروزی چنین

شمارهٔ ۱۴۵ : ما حق شناس پیر مغانیم و دیر او

شمارهٔ ۱۴۶ : عیسی دم است یار و دلم ناتوان از او

شمارهٔ ۱۴۷ : ای غنچه را خون در جگر، از لعل رنگ‌آمیز تو

شمارهٔ ۱۴۸ : ای در درون خسته نشان خدنگ تو

شمارهٔ ۱۴۹ : رخ تو رشک مه و آفتاب شد هر دو

شمارهٔ ۱۵۰ : ای باد صبحدم، خبر یار من بگو

شمارهٔ ۱۵۱ - استقبال از کمال خجندی : زهی از خطت نرخ عنبر شکسته

شمارهٔ ۱۵۲ : منم با درد همزانو نشسته

شمارهٔ ۱۵۳ : مائیم و دلی ز دست رفته

شمارهٔ ۱۵۴ : ساقیا، لطفی بکن جامی بده

شمارهٔ ۱۵۵ : من از خاک درت رفتم، متاعم را به غارت ده

شمارهٔ ۱۵۶ : زهی عشقت آتش بجان در زده

شمارهٔ ۱۵۷ : ای گل نو به سفر رفته و سالی مانده

شمارهٔ ۱۵۸ - استقبال از سعدی : ای دیده بسی فتنه ز بالای تو دیده

شمارهٔ ۱۵۹ - استقبال از کمال خجندی : ای بهر قتل ما زده بر ابروان گره

شمارهٔ ۱۶۰ : تا بسته‌ای به سلسله مشک‌بو گره

شمارهٔ ۱۶۱ : عید است و نوبهار و جهانرا جوانئی

شمارهٔ ۱۶۲ : تا گشودی دو زلف عنبرسای

شمارهٔ ۱۶۳ : ای که با طرّه پرچین و شکست آمده‌ای

شمارهٔ ۱۶۴ : ای شمع رخسار ترا، تابی به هر کاشانه‌ای

شمارهٔ ۱۶۵ - استقبال از سعدی : زهی روی تو روشن آفتابی

شمارهٔ ۱۶۶ - استقبال از کمال خجندی : تا دل به غم عشق گرفتار نیابی

شمارهٔ ۱۶۷ : دلا تا ذوق هجران در نیابی

شمارهٔ ۱۶۸ : ای دل، ار پی به سر کوی ارادت بردی

شمارهٔ ۱۶۹ : دلا در عشقبازی ترک جان گفت، نکو کردی

شمارهٔ ۱۷۰ : اگر زلف تو خم در خم نبودی

شمارهٔ ۱۷۱ : لب شیرین شکرخند داری

شمارهٔ ۱۷۲ : دلا از مردمی بویی نداری

شمارهٔ ۱۷۳ : با اهل وفا ز هر چه داری

شمارهٔ ۱۷۴ : مرا کشتی، متاب آن گوشه ابرو به عیاری

شمارهٔ ۱۷۵ : دلا ز نرگس مستانهٔ که می‌پرسی؟

شمارهٔ ۱۷۶ : از سبزه رعنا خطی بر روی گلگون می‌کشی

شمارهٔ ۱۷۷ : مرا دلی است بدان زلف تابدار یکی

شمارهٔ ۱۷۸ : ای ز عشقت عالمی را روی در آوارگی

شمارهٔ ۱۷۹ : مرا اگر چه ببینی و رو بگردانی

شمارهٔ ۱۸۰ : ای بی خبر از سوز دل و داغ نهانی

شمارهٔ ۱۸۱ - در باب بار ندادن بایسنقر به وی در مجلسی : ای که در بزم طرب جام دمادم می‌زنی

شمارهٔ ۱۸۲ - استقبال از کمال خجندی : دولت وصلش میسر کی شود بی‌جست‌و‌جوی؟

شمارهٔ ۱۸۳ : خال که بر عارض مهوش نهی

شمارهٔ ۱۸۴ : چه حالتست که از حال من نمی‌پرسی؟

شمارهٔ ۱۸۵ : چه شوخیست که در چشم پر فتن داری؟