شمارهٔ ۱۲۱

هوش مصنوعی: شبی دل‌انگیز و زیبا بود که چهره‌ی دلربا و موی پرچینش را دیدم و زیبایی صورتش را مانند بهار یافتم که سبزه‌ها دور سمن‌ها را زینت داده بود.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس مثل من بر این جان پرمشقت، چنین رنجی نکشیده است؛ و هیچ‌کس مانند من از این چشم سیاه‌رو، آنچه را که دیدم، ندیده است.

هوش مصنوعی: من صدای غبار کوی او را می‌شنیدم و خوشبختانه تا زمانی که بینایی‌ام حفظ بود، زنده ماندم تا بتوانم خودم او را با چشم خود ببینم.

هوش مصنوعی: در این مجلس لذت و شادی برای من نیامده است و هرچند که تظاهر به خوشحالی و خندیدن کرده‌ام، در دل به خاطر غم و ناراحتی‌ام گریه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: نگو که چرا من از دل غمگین خود با او صحبت کردم. زمانی که فرصت را مناسب دیدم، نیازم را مطرح کردم.