شمارهٔ ۱۱۵

هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که از درد تو می‌سوزم و در عین حال لبخند می‌زنم. چاره‌ای جز سوختن ندارم تا زمانی که زنده‌ام.

هوش مصنوعی: سینه‌ام پر از شوق و هیجان است، همانند مشعلی که آتش درونش زبانه می‌کشد. نفس‌هایم شیرین و خوش‌بو هستند، اما در دل‌ام درد و غمی نهفته است، در حالی که لب‌هایم لبخند را فراموش نکرده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر با سیاست و قدرت بازی می‌کنی، من حاکم توام؛ و اگر به مقام خدمت‌گزاری تن می‌دهی، من بنده‌ی تو هستم.

هوش مصنوعی: در عشق تو شادی‌هایم مانند گلی که در باد پراکنده شده، از بین رفته و مدت زیادی است که از خانه و کاشانه‌ام دور شده‌ام.

هوش مصنوعی: تیغ تو به خون من نمی‌رسد، اما من خود را در میان کشتگان انداخته‌ام.

هوش مصنوعی: یک شب از شدت فریاد من، خواب بر من آرامش نداد و اکنون روزها، از شرم و خجالت به خاطر عشق او مثل سگی در کوچه‌ها می‌گردم.

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که پادشاهی هرگز نمی‌میرد، اما من مانند شمعی هستم که به خاطر غم عشق می‌سوزد. از این رو، نورانی و درخشان هستم.