شمارهٔ ۱۵۲

هوش مصنوعی: من در کنار درد و رنج خود نشسته‌ام و از راحتی و آسایش دور شده‌ام.

هوش مصنوعی: کجا رفته آن کسی که می‌گفتیم شب‌ها در کنار ما با غم دل مواجه است؟

هوش مصنوعی: در دل من تصویر قامت تو جا خوش کرده است، انگار که تیری در پهلویم نشسته و درد آن را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: من همیشه در آرزوی موهای تو هستم و از درد و غم، سرم را بر زانو گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: تو به من گفتی که آیا کسی در این درگاه نشسته است. آیا کسی که به مقام شاهی رسیده، بر سر این کوه غباری از خاک نشسته؟