شمارهٔ ۸۵

هوش مصنوعی: تمام عمر در تصور تو بودم و دهانم تنگ بود، گویی که زندگی‌ام از هر چیز ممکن فاصله داشت و همه افکارم به سوی چیزهای غیرممکن می‌رفت.

هوش مصنوعی: او که در موضوعات عشق و رازهای دل، با ابرو و نازش به تو پاسخ می‌داد و سؤالات را جواب می‌کرد، دیگر رفته است.

هوش مصنوعی: گفتم: دوباره به تو نزدیک می‌شوم، اما تو پاسخ دادی: برو که آنچه تو دیدی فقط یک خیال بود.

هوش مصنوعی: مرا شرم می‌آید که برای کسی سجده کنم، در حالی که سر من سال‌ها زیر پا مانده است.

هوش مصنوعی: در این غزل، سخن از یک شاه است که در حالتی آشفته و دل‌شکسته درباره زلف تو می‌اندیشد. او به شدت تحت تأثیر زیبایی‌های تو بوده و حالش نامنظم و گیج است.