شمارهٔ ۱۲۹

هوش مصنوعی: هر شب داستان عاشقی خود را در دل بازگو می‌کنم و در دل از سوز عشق تو، یک درد پنهان را به یاد می‌آورم.

هوش مصنوعی: هر روز که راهی به آن مکان نیست، شب‌ها با نیاز و شوق به درگاه آن می‌روم و چهره‌ام را به خاک می‌سایم.

هوش مصنوعی: نه نیرویی دارم که از این وضعیت دشوار نجات پیدا کنم، و نه کسی را دارم که بتوانم اسرار دل خود را با او در میان بگذارم.

هوش مصنوعی: لب‌هایت را به پاسخ پرسش من باز کن، چون غم تو باعث نزدیکی من شده است. به قدری که می‌خواهم عشق ابدی را بر دهانم بگذارم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم داستان عشق خود را بگویم، قلب آن بیچاره را با صد درد تازه پر می‌کنم.

هوش مصنوعی: خودت را به لبخند زینت نده، چون ممکن است روزی به سرعت باد از دنیا بروم.

هوش مصنوعی: شاهی از زیبایی و سخن دلنواز تو می‌گوید، حالا طوطی کجاست تا شیرینی آن را به زبان بیاورد.