شمارهٔ ۹۲

هوش مصنوعی: اگر نصیب من از تو فقط درد و غم باشد، باز هم خوشحالم که گاهی یاد محبت و لطف تو بر من می‌افتد.

هوش مصنوعی: تو می‌روی و مردم شهر از هر سو به تماشا آمده‌اند که شاه در راه است.

هوش مصنوعی: نزدیک بودن و آشنا بودن به یاد تو، چنان برایم معنادار است که حتی وقتی به خاک و غبار مسیر تو نگاه می‌کنم، برایم مانند سرمه ای می‌شود که در چشمم نشسته است.

هوش مصنوعی: من نیازی به چه دارم که مورد پذیرش ملتی قرار بگیرد که عبادت را گناه می‌داند.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توان به پادشاهی از اشک و غم شکایت کرد، هنگامی که او همچون آب کثیف از کنار ما می‌گذرد و توجهی به ما ندارد؟