شمارهٔ ۱۲۵

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر حال خوب و مستی، راه خانه را گم می‌کنم. تمام زندگی‌ام را صرف لذتی می‌کنم که در میخانه پیدا می‌شود و به همین دلیل به سمت آن می‌روم.

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر درد درونی‌ام گاهی آن‌چنان غمگین می‌شوم که مثل شمع ذوب می‌شوم و گاهی هم لبخند می‌زنم.

هوش مصنوعی: هر لحظه در مقابل سگ‌های تو، جایگاه خودم را نشان می‌دهم؛ چرا که من در جلوی مردم خود را معرفی می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم به پای تو بیفتم و دامن تو را با دست خود بگیرم. چون تو را دیدم، از شادی خود را گم می‌کنم و نمی‌دانم چه باید کرد.

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که تو سلطانی، ولی در این درگاه چه کسی است که با این همه ناله و فریاد به کمکم بیاید؟ من در مقابل پادشاه از ظلم و ستم شکایت می‌کنم.