شمارهٔ ۱۰۴

هوش مصنوعی: عید فرا رسیده است، اما دل بی‌قرار من همچنان در قفس است. گلی که از اشک‌های من رشد کرده، هنوز هم مانند ابرهای نیسان در چشمانم جاری است.

هوش مصنوعی: سبزه‌ای تازه و سرسبز از آن لب‌ها رشد کرد و من از هوش رفتم، هنوز هم خاطره‌ای از آن بوی خوش و دل‌انگیز را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر بدانیدی که چقدر از درد و رنج من می‌سوزم، شاید بر حال و روز من رحم می‌کردی. اما ای جانم، اگر هنوز از این مشکلات من خبر نداری، با دل بی‌خبر و بی‌دردی زندگی می‌کنی.

هوش مصنوعی: باران‌های ملایم و دلنشینی که در ابرهای بهاری می‌بارد، هنوز در باغ گل‌ها، بر روی گل‌های تازه شکفته، خنده‌ای را که به طور ناگهانی و پنهانی به وجود آمده نشان نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که من می‌دانم در خیابان ما شاهی به‌عنوان گدا وجود دارد. اگر عمرم ادامه یابد، قطعاً چیزهای بهتری از این را هم خواهی دانست.