خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

افسر کرمانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای صورت تو معنی والشمس والضحی

شمارهٔ ۲ : ای لب لعل تو روح بخش مسیحا

شمارهٔ ۳ : بیا که بی تو، مرا روزگار شد، یارا

شمارهٔ ۴ : برخیز و بزدای از دلم، ساقی غم ایام را

شمارهٔ ۵ : در پیرهن ای ماه نهفتی بدنی را

شمارهٔ ۶ : ای که داری هوس لعل لب جانان را

شمارهٔ ۷ : به غم دوست فکندیم دل خرّم را

شمارهٔ ۸ : در بزم چمان آمده سرو چمن ما

شمارهٔ ۹ : از دیده چکد قطره خون جگر ما

شمارهٔ ۱۰ : بر فرق کوه اگر بزنم برق آه را

شمارهٔ ۱۱ : بهر پا بستن دل زلف گره‌گیر دوتا

شمارهٔ ۱۲ : ای مایه خرّمی جهان را

شمارهٔ ۱۳ : در دام گرفتند و شکستند پرم را

شمارهٔ ۱۴ : به حریم کوی دلبر که برد پیام ما را

شمارهٔ ۱۵ : هر آن مرغی که می‌بندند در گلزار بالش را

شمارهٔ ۱۶ : بیا ساقی کرم کن جام می را

شمارهٔ ۱۷ : در آن گلشن، که آرند از قفس بیرون هزارش را،

شمارهٔ ۱۸ : گلی کز اشک خونین، باغبان داده است آبش را

شمارهٔ ۱۹ : خوش آن بلبل که بگشایند در گلزار دامش را

شمارهٔ ۲۰ : عشق برتافت چنان صبر و شکیبایی را

شمارهٔ ۲۱ : بگو صیاد ما، در دام ریزد دانه ما را

شمارهٔ ۲۲ : بر قتل من خسته، اگر بسته میان را

شمارهٔ ۲۳ : جز ماه من که هشته به تارک کلاه را

شمارهٔ ۲۴ : تا گریزد طرب از کلبه ویرانه ما،

شمارهٔ ۲۵ : ای کرده بنا چشم تو عاشق فکنی را

شمارهٔ ۲۶ : زلفا، تو کانهمه شکن و تار داریا

شمارهٔ ۲۷ : ای سایه سعادت و ای مایه شکیب

شمارهٔ ۲۸ : ای آفتاب از مه رویت در التهاب

شمارهٔ ۲۹ : ای که به کوی مهوشان بار فتاده در گلت

شمارهٔ ۳۰ : ای که نرسته در چمن سرو به دلربائیت

شمارهٔ ۳۱ : ای قامت دلجوی تو، آشوب قیامت

شمارهٔ ۳۲ : آن کو به تو بخشید چنین لطف و صباحت

شمارهٔ ۳۳ : غم نیست گر نه ما را دور فلک به کام است

شمارهٔ ۳۴ : ای بی وفا که عمری سازیم با جفایت

شمارهٔ ۳۵ : امروز همه خرّمی دولت دین است

شمارهٔ ۳۶ : ای که لبت کوثر و رویت بهشت

شمارهٔ ۳۷ : خوش میرود بناز و صدش دیده در قفاست

شمارهٔ ۳۸ : زمان سرکشی عشق و گاه شرب مدام است

شمارهٔ ۳۹ : ما را به سراپرده گل رفت اشارت

شمارهٔ ۴۰ : ساقی به سر ما هوس شرب مدام است

شمارهٔ ۴۱ : عید است و مرا در طلب باده شتاب است

شمارهٔ ۴۲ : شکر شده عالمی ز قندت

شمارهٔ ۴۳ : ای چرخ زمین آستانت

شمارهٔ ۴۴ : ای ماه وشان همه غلامت

شمارهٔ ۴۵ : گشتیم همه عالم و جای دگری نیست

شمارهٔ ۴۶ : مهر چهری که منور بصر کوکب از اوست

شمارهٔ ۴۷ : آن که در عشق بتان هر نفسش فریاد است

شمارهٔ ۴۸ : روی و لب و تن و ذقن یار نازک است

شمارهٔ ۴۹ : ای، دل ما غرق خون از نوک تیرت

شمارهٔ ۵۰ : خرم دلی که کشته تیغ جفای توست

شمارهٔ ۵۱ : ما را هوای باده یاقوت‌فام توست

شمارهٔ ۵۲ : ما را طمع ز ساقی مجلس شراب توست

شمارهٔ ۵۳ : در کنگر سپهر، هنر داستان ماست

شمارهٔ ۵۴ : جز ملک محبت به جهان مملکتی نیست

شمارهٔ ۵۵ : چون سرو دلارای قدت در چمنی نیست

شمارهٔ ۵۶ : ابر نیسان به چمن بار دگر باران ریخت

شمارهٔ ۵۷ : حق انصاف عجب مملکتی مسکن ماست

شمارهٔ ۵۸ : نوبهار آمد و هرکس به هوای چمن است

شمارهٔ ۵۹ : ماه ما را آسمانی دیگر است،

شمارهٔ ۶۰ : مهر و وفا سرشته به آب و گل تو نیست

شمارهٔ ۶۱ : هیچ می‌دانی مرا در بوته دل تاب نیست؟

شمارهٔ ۶۲ : ای که چون چشم بت من، حال بیماریت هست

شمارهٔ ۶۳ : بی زلف تو، چون قرار ما نیست،

شمارهٔ ۶۴ : زآن چشم پرخمار و از آن لعل می پرست،

شمارهٔ ۶۵ : تا شدم شیفته زلف تو آرامم نیست

شمارهٔ ۶۶ : شمشیر تو چشمه حیات است

شمارهٔ ۶۷ : زلف، در آتش روی تو، چو در تاب شود

شمارهٔ ۶۸ : باز باد سحری بوی خوش یار آورد

شمارهٔ ۶۹ : زنده آن را نتوان گفت که جانی دارد

شمارهٔ ۷۰ : آن که در بزم نه ساقی و نه جامی دارد

شمارهٔ ۷۱ : ای خوش آن دیده، که از اشک نگاری دارد

شمارهٔ ۷۲ : از درم باز کی آن دلبر طناز آید

شمارهٔ ۷۳ : آن گروهی که ز جان و دل ما خوب‌ترند

شمارهٔ ۷۴ : این نکویان که سهی قامت و سیمین بدنند

شمارهٔ ۷۵ : وه که اگر پیام ما، صبحدمی صبا برد

شمارهٔ ۷۶ : تو را با لعل خندان آفریدند

شمارهٔ ۷۷ : روی پاک تو، در آیینه ادراک افتاد

شمارهٔ ۷۸ : نه به دستگاه شهنشهی، نه به خوبیت ضرری رسد

شمارهٔ ۷۹ : با صبا نفحه جان از بر جانان آید

شمارهٔ ۸۰ : هیچ گلستان، به روی یار نماند

شمارهٔ ۸۱ : این خون عاشق است همانا به جام شد

شمارهٔ ۸۲ : عاشق نتوان گفت که در بند نباشد

شمارهٔ ۸۳ : به هر محفل که شمعی زآتش پروانه می‌سوزد

شمارهٔ ۸۴ : آنچه در مدرسه آموختم ایامی چند

شمارهٔ ۸۵ : مرغ دل ما در قفست دانه ندارد

شمارهٔ ۸۶ : زلف سیه منه که حجاب قمر شود

شمارهٔ ۸۷ : عقرب سر زلفت، با قمر قرین باشد

شمارهٔ ۸۸ : حاجتم از روی خوبان، جز تماشایی نباشد

شمارهٔ ۸۹ : زین شعله که رخسار تو افروخته دارد

شمارهٔ ۹۰ : خط تو هاله‌صفت، ماه در میان دارد

شمارهٔ ۹۱ : غمی دارم به دل مدغم که در عالم نمی‌گنجد

شمارهٔ ۹۲ : زین سان که آن پیمان‌گسل، آغاز دستان می‌کند

شمارهٔ ۹۳ : وقت شد کاسکندر گل لشکر آرایی کند

شمارهٔ ۹۴ : ماه من از شرم بر خورشید اختر پرورد

شمارهٔ ۹۵ : خوبان که در آیینه رخ خود نگرانند

شمارهٔ ۹۶ : مرا ز دست تو دانی،‌ چها بسر گذرد

شمارهٔ ۹۷ : شبی به شوخیم، آن ترک سیمتن بکشد

شمارهٔ ۹۸ : از جان بگسل، صحبت جانانه به دست آر

شمارهٔ ۹۹ : تهی شد کاسه از می، کیسه از زر

شمارهٔ ۱۰۰ : ما را، ز دل، اندر غم دلبر، گله بسیار

شمارهٔ ۱۰۱ : نظاره کردی بر کشتنم، نظاره دیگر

شمارهٔ ۱۰۲ : کیست آن سرو صنوبر قد طوبی رفتار

شمارهٔ ۱۰۳ : ای ز شرم عارضت در کاستن جرم قمر

شمارهٔ ۱۰۴ : ای ز ماه طلعتت خورشید تابان شرمسار

شمارهٔ ۱۰۵ : بسته بر قتل من آن ترک جفا پیشه کمر

شمارهٔ ۱۰۶ : ای که صد دل به یکی حلقه زلفت زنجیر

شمارهٔ ۱۰۷ : ای پناه هر فقیر و هر اسیر

شمارهٔ ۱۰۸ : چشم بدبین فلک بادا هم از روی تو کور

شمارهٔ ۱۰۹ : ای که بر ما گذری با همه کبر و غرور

شمارهٔ ۱۱۰ : ساقی بیار باده که آمد بهار باز

شمارهٔ ۱۱۱ : پرورده نهان به مشک و کافور

شمارهٔ ۱۱۲ : جان است اگر گرامی و عمر است اگر عزیز،

شمارهٔ ۱۱۳ : در کشورم کشید سپه پادشاه باز

شمارهٔ ۱۱۴ : تا هست در تن من افسرده جان نفس،

شمارهٔ ۱۱۵ : پروانه را ز آتش دلها خبر بپرس

شمارهٔ ۱۱۶ : بود بیمار چشم یار و جان من پرستارش

شمارهٔ ۱۱۷ : کسی کز عشق خوبان هیچ نبود صبر و آرامش

شمارهٔ ۱۱۸ : هر آن بلبل که آمد بوستان دیدار صیادش

شمارهٔ ۱۱۹ : وه چه خوش است گلشن و باد خوش بهاریش

شمارهٔ ۱۲۰ : آن که قرار ما بود قصه آشنائیش

شمارهٔ ۱۲۱ : آتش زنم ز عشق گر این سان به جان خویش

شمارهٔ ۱۲۲ : روز هنگامه شه ما، صف مژگان سپهش

شمارهٔ ۱۲۳ : هرکه نبود گل نورسته به گلشن چو منش

شمارهٔ ۱۲۴ : آن که حیرانیم افزود ز پا تا به سرش

شمارهٔ ۱۲۵ : آن که در دیده بینای من آمد جایش

شمارهٔ ۱۲۶ : بنازم خاک اقلیم سلیمان را که هر مورش،

شمارهٔ ۱۲۷ : دارم هوای آن که روم در دیار خویش

شمارهٔ ۱۲۸ : آتش زنم ز عشق گر این سان به جان خویش

شمارهٔ ۱۲۹ : آیم از دیر مغان سرخوش و مست و مدهوش

شمارهٔ ۱۳۰ : چشمه حیوان بر ارباب هوش

شمارهٔ ۱۳۱ : بر دوش فکند زلف را دوش

شمارهٔ ۱۳۲ : دوش دیدم بر در میخانه پیر می‌فروش

شمارهٔ ۱۳۳ : خوشا سودای عشق و روزگارش

شمارهٔ ۱۳۴ : ای که تو را ز شام مو، روی دمیده چون فلق

شمارهٔ ۱۳۵ : ای ماه پریچهر مطبوع خصایل

شمارهٔ ۱۳۶ : ماه من، ای بدر آفتاب شمایل

شمارهٔ ۱۳۷ : ای که در فکر مهندس، دهنت سرّ محال

شمارهٔ ۱۳۸ : تیری که زد به دشمن، ما را نشست بر دل

شمارهٔ ۱۳۹ : مرحبا ای برید باد شمال

شمارهٔ ۱۴۰ : حالت چشم تو و قصه بیماری دل

شمارهٔ ۱۴۱ : که می‌گوید که من دلبر ندارم

شمارهٔ ۱۴۲ : من که سودا زده روی توام

شمارهٔ ۱۴۳ : ای که بی کام لبت یک نفس آرام ندارم

شمارهٔ ۱۴۴ : یاد آن شب‌ها که در زلف تو ماهی داشتیم

شمارهٔ ۱۴۵ : یاد ایامی که در کوی تو کاری داشتیم

شمارهٔ ۱۴۶ : چو ماه روی تو را در خیال می نگرم

شمارهٔ ۱۴۷ : چو یاد خوی تو آید در آتش سخنم

شمارهٔ ۱۴۸ : وقت آن است که از خانه به میخانه روم

شمارهٔ ۱۴۹ : عاشق و رند و میخواره من از عهد قدیم

شمارهٔ ۱۵۰ : تا به دامان تو من دست تولا زده‌ام

شمارهٔ ۱۵۱ : غیر آن زلف پر از سلسله زنجیر ندارم

شمارهٔ ۱۵۲ : تذرو باغ توام، دل به شاخ سرو که بندم

شمارهٔ ۱۵۳ : به ترک ساقی و صهبا، هزار توبه ببستم

شمارهٔ ۱۵۴ : برق عشقت را، چنان در استخوان آورده‌ام

شمارهٔ ۱۵۵ : بسکه لعل و گهر دیده به دامن دارم

شمارهٔ ۱۵۶ : من دیوانه، که در حلقه عشاق توام

شمارهٔ ۱۵۷ : با تو صنوبر خرام، کرده قیامت قیام

شمارهٔ ۱۵۸ : قدح را در کف ساقی، ز حسرت خون جگر کردم

شمارهٔ ۱۵۹ : از نوا کم نکنم، تا نکند آزادم

شمارهٔ ۱۶۰ : ما که از صهبای جام عشق تو مستیم

شمارهٔ ۱۶۱ : عیبم مکن امروز که دستار ندارم

شمارهٔ ۱۶۲ : ای چشمه خورشید تو، آسایش جانم

شمارهٔ ۱۶۳ : تا به روی تو شد دیده بازم

شمارهٔ ۱۶۴ : تا عشق را قدم بسرکو نهاده ایم

شمارهٔ ۱۶۵ : چه حاجتم بود از جام باده من که مدامم

شمارهٔ ۱۶۶ : ای صبا از ره یاری سوی یارم گذری کن

شمارهٔ ۱۶۷ : دوش از درم درآمد، آن سرو سیمتن

شمارهٔ ۱۶۸ : تا چند جفا باما‌، یک ره ز وفا دم زن

شمارهٔ ۱۶۹ : تا چند سخن از عقل، از عشق دلا دم زن

شمارهٔ ۱۷۰ : اگر سری است با گلت، به عارض نگار بین

شمارهٔ ۱۷۱ : زآن قد چون صنوبر و زآن روی چون سمن،

شمارهٔ ۱۷۲ : ای بوستان لاله رویت بهار من

شمارهٔ ۱۷۳ : ای ذره های کوی تو خورشید منظران

شمارهٔ ۱۷۴ : باورم نیست که باشد چمنی بهتر از این

شمارهٔ ۱۷۵ : خوب دیدیم و نباشد نظری بهتر از این

شمارهٔ ۱۷۶ : بشکست سنگ محنت عشق تو نام من

شمارهٔ ۱۷۷ : گیسو به رخ بیفکن و مه را نقاب کن

شمارهٔ ۱۷۸ : ای صنم نازنین، ناز تو بر جان من

شمارهٔ ۱۷۹ : بیا، تصرف در صنعت سکندر کن

شمارهٔ ۱۸۰ : بوسی به من از آن لب و رخسار عطا کن

شمارهٔ ۱۸۱ : خلاف تلخ‌کامی‌های دیرین

شمارهٔ ۱۸۲ : گر آن دو زلف عنبرین به رخ شود نقاب تو

شمارهٔ ۱۸۳ : بهار آمد و در باغ، لاله شد چو پیاله

شمارهٔ ۱۸۴ : خم ابروی تو، هم کعبه و هم میخانه

شمارهٔ ۱۸۵ : یار ما، برماه از عنبر نقاب انداخته

شمارهٔ ۱۸۶ : مرا امروز کاخ از بوستان به

شمارهٔ ۱۸۷ : خوش‌تر است از دولت دنیا و عقبی وصل یاری

شمارهٔ ۱۸۸ : شود آیا که ز ما حرف وفا گوش کنی

شمارهٔ ۱۸۹ : دلم به یک نظر آمد اسیر چشم سیاهی

شمارهٔ ۱۹۰ : صبا، به جانان اگر توانی،

شمارهٔ ۱۹۱ : ای که اندر زلف مشکین پیچ و تاب انداختی

شمارهٔ ۱۹۲ : هوای حلقه دامی، مرا نشاند به بامی

شمارهٔ ۱۹۳ : داری ز چمن گر هوس حلقه دامی

شمارهٔ ۱۹۴ : چه خوش باشد شبی در سرزمینی،

شمارهٔ ۱۹۵ : هرجا که تو بنشینی، صد فتنه برانگیزی

شمارهٔ ۱۹۶ : عیب جنونِ من مکن ای که ندیده‌ای پری

شمارهٔ ۱۹۷ : ای که از قامت و رخ، حسرت سرو و قمری

شمارهٔ ۱۹۸ : ای سرو چه، ای ماه که، ای شوخ کدامی؟

شمارهٔ ۱۹۹ : گفتم قرین به روحی و با جان مقابلی

شمارهٔ ۲۰۰ : نه در شرار رخ افکنده ای ز خال سپندی

شمارهٔ ۲۰۱ : آیا بُوَد که روزی از دوستان بشیری