شمارهٔ ۷۹

هوش مصنوعی: با هر نسیم صبحگاهی، روح و جان ما از حضور محبوب زنده می‌شود و هر بار که او می‌آید، زندگی نوینی در وجود ما دمیده می‌شود.

هوش مصنوعی: کسی که با ناخواهی حرکت کرد و از جایش بلند شد، حالا دوباره در مسیر جستجوی خود، فرشی از نگاه دوستانش بر سر راهش خواهد آمد.

هوش مصنوعی: مدعی که ادعایش بی‌اساس است، حالا بی‌جان شده و کسی که جان عالم است، به سوی ما با حال مستی و شعر خوانی می‌آید و با ناز و عشوه راه می‌رود.

هوش مصنوعی: زهره در حال تماشا است که در مجلس دوستان، افرادی با دف نواختن و رقص کردن، محبوب غزل‌خوان به محفل می‌آید.

هوش مصنوعی: آیا روحی که به باغ رفته، امروز در آنجا حضور دارد؟ هر نفس بوی زندگی را از سوی آن باغ به همراه می‌آورد.

هوش مصنوعی: دوست وفاداری ندارم مگر اینکه دلیل زندگی‌ام باشد. اگر عمر دوباره برگردد، شاید بر سر پیمان بیاید.

هوش مصنوعی: درد ناشی از جدایی تو به قدری عمیق است که هیچ دارویی نمی‌تواند تسکینش دهد، و عشق به تو چنین احساسی دارد که هیچ درمانی نتواند بهبودش بخشد.

هوش مصنوعی: ای دانا، این لحظه را غنیمت بدان و به دنبال خاطر جمعی در این حالت نباش، به‌ویژه وقتی که زلف‌های پریشان او بر سر راهمان می‌آید.