شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: در سرزمین من، هنگامی که سپاه پادشاه حمله کرد، دیگر نشانی از گیاهان در زمین باقی نماند.

هوش مصنوعی: تو از نظر دور شدی و ما تا مدت‌هاست که در جستجوی تو هستیم و راه را برای آمدنت هموار کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ای نفس، از کارهای زشت خود شرمسارم و امیدوارم خدایی که گناهان را می‌بخشد، مرا مورد عفو قرار دهد.

هوش مصنوعی: هرچقدر هم که آینه را پاک کنی و صاف کنی، باز هم غبار و دودی که بر آن نشسته، آن را تیره و کدر می‌کند.

هوش مصنوعی: من بنده‌ای هستم که از درگاه تو فرار کرده‌ام، اما حالا باز به درگاه تو می‌آیم و گناه خود را به یاد می‌آورم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه بارها از ignorance (نادانی) بازگشتم و توبه کردم، اما نمی‌توانم از رحمت و لطف الهی ناامید شوم.

هوش مصنوعی: اگر دل من از نگرانی به دنبال دوست برنگردد، پس چرا نگاهش را از من نمی‌گیرد؟