شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: ای کسی که صد دل را در حلقه زلفت مانند زنجیر کرده‌ای، اگر شیر هم باشد، چشمانت مانند آهویی زیبا و شکار خواهد بود.

هوش مصنوعی: هر جا که چهره‌ی زیبایی پیدا می‌شود، روشنی و درخشندگی آن به خاطر محبت توست. و هر جا که کسی شجاعت و دلیری از خود نشان می‌دهد، عشق او نسبت به تو او را به دام انداخته است.

هوش مصنوعی: تو به قد و زیبایی خود چنان دلربایی که هیچ‌کس نمی‌تواند با زیبایی تو رقابت کند، حتی آن سرو بلند و زیبا از کشمیر هم نمی‌تواند توجه کسی را جلب کند و مجنون بسازد.

هوش مصنوعی: دست از موهای پیچیده‌ات بردار و به چهره‌ات نگاه کن؛ زلف‌های سیاه تو نشان‌دهنده‌ای از عطر خوش مشک و عنبر نیست.

هوش مصنوعی: به ابروی او نگاه کن و مژگانش را بر ابرو برافراز. ای کمان‌دار، تیر نزن؛ از شمشیر بترس.

هوش مصنوعی: تو به قدرت و شجاعت رستم نیستی، پس از سهراب بترس، زیرا اگرچه تو شجاعی نیستی، بهتر است از شیر نیز دوری کنی.

هوش مصنوعی: اگر او زلف‌هایش را به هم بزند و دلش نگران شود، من یک شب، از سینه‌ام آتشی به راه می‌اندازم که مانند صدای عذاب و فریاد باشد.

هوش مصنوعی: من کوره‌ی آتش را به عشق تو شعله‌ور می‌کنم، تا شاید حقیقتی که درونت نهفته است، در آینه‌ی خاکستری به نمایش درآید. ای ماه تابان من، آرزو دارم که زیبایی و روشنی‌ات نمایان شود.

هوش مصنوعی: به خاطر دعای تو، سرزمین زیبایی‌ات را دگرگون می‌کنم تا هیچ نشانی از تاج و تختت نماند.

هوش مصنوعی: ای دل، پند فرمانده را بپذیر و خوب به کار بگیر، چرا که آهن قلب من در دستان زیبایی تو شکل می‌گیرد.