شمارهٔ ۱۴۴

هوش مصنوعی: به خاطر می آورم شب‌هایی را که در کنار تو بودیم و شگفتی‌های عشق را تجربه کردیم، در حالی که روزهایمان پر از غم و تیرگی بود.

هوش مصنوعی: با فکر کردن به چهره‌ای که همچون آینه است و لبانی که مانند لعل می‌درخشد، تحمل و صبر و همچنین احساساتی چون اشک و آه را تجربه کردیم.

هوش مصنوعی: ای آفتاب! تا زمانی که بر افراز زلف سیاهت، شبی مهتابی و روی تو را دیده‌ایم، در اشتباه بودیم.

هوش مصنوعی: اگر زلف تو را پناهی داشتیم، دیگر در چنین وضعیت ناامید و شوم نبودیم.

هوش مصنوعی: در گذشته ما و ساقی با دو حسرت و اندوه، در جامی به یاد زیبایی تو نگاه می‌کردیم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که پول و طلا به دست داشتم و از شراب‌نوشی خوش می‌گذشت، گاهی به میخانه رفت و آمدی داشتم.

هوش مصنوعی: ای کاش در آن لحظه که از کینه دورم می‌کردی، به ما می‌گفتی که اگر در عشق بر اساس قوانین عشق، جز معصومیت گناهی می‌داشتیم.

هوش مصنوعی: ما به خاطر غم بزرگت، کوه البرز را در دل خود جای داده‌ایم و از بزرگواری خود، حتی ذره‌ای از آن را در کاهی می‌نگریم.

هوش مصنوعی: ای ابروی کمانی، روزی را به یاد دارم که قلبم هدف تیرهای تو بود و این لحظات برایم شیرین و خاص بود.

هوش مصنوعی: چشم تو ما را دچار مشکلات و مسائل کرده و ما در صف مژگان تو گرفتار شده‌ایم. وگرنه ما چه دشمنی و کینه‌ای با سپاهیان دیگر داشتیم؟

هوش مصنوعی: کشور ما چه زمانی به سبب حمله بیگانگان ویران شد؟ ما فقیران و ناتوانان بودیم، اگر زمانی حق‌خواهی داشتیم.