شمارهٔ ۱۴۹

هوش مصنوعی: من از زمان‌های دور، عاشق، زیرک و میگسار بوده‌ام و دل و جانم را در برابر زلف‌های تو تسلیم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: ای خورشید، حتی اگر به من سلطنت هفت اقلیم را بدهند، هرگز ذره‌ای از خاک درگاه تو را نخواهم داد.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده که گردن من به شکل خاصی کج شود و بدنم از غم تو خمیده شده است، مانند حلقه‌ای که به دور چیزی می‌چرخد.

هوش مصنوعی: بهار تازه‌ای آغاز شده و جایز نیست که در این فصل زیبا بی‌خبر از زندگی باشیم، چرا که نوزایی و حیات دوباره‌ای در دل طبیعت پدیدار می‌شود.

هوش مصنوعی: به این فصل از جمعیت دور شو و به باغ نرو، زیرا می‌ترسم نسیم، زلف سنبل‌وار تو را در هم بپیچد و آشفته کند.