شمارهٔ ۸۶

هوش مصنوعی: موهای سیاه تو را به‌عنوان پرده‌ای که نور ماه را می‌پوشاند نپسند، زیرا زمانه‌ام را از این هم تیره‌تر خواهد کرد.

هوش مصنوعی: آیینه‌ای که تصویر من را نشان می‌دهد، نباید احساس امنیت کنی، زیرا ناله و غمم به سوی تو بازمی‌گردد، و این غم مانند نسیمی در صبحگاه می‌وزد.

هوش مصنوعی: بی‌خبر نباش از آتش پنهانی که در دل دارم، نگذار که تمام وجودم از شدت گریه خیس شود.

هوش مصنوعی: اشک‌های فراوانی که به خاطر دوری از محبوب می‌ریزم، هرچند که دل را به درد می‌آورد، اما این احساس غم و اندوه بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: به وضوح مشخص است که غم و اندوهی که در دل من به وجود آمده، به خاطر لبان زیبا و قرمز رنگ توست، تا جایی که دلم به شدت جریحه‌دار شده و رنگ و رونق خود را از دست داده است.

هوش مصنوعی: دل ویران من که گنج عشق در آن جا داشت، فراتر از این نخواسته باش که همه چیز به هم بریزد.

هوش مصنوعی: نگاهی محدود به دیگری دارد، در حالی که با تمام وجود فقط تو را می‌بیند و به کسی دیگر توجه نمی‌کند.

هوش مصنوعی: اگر عشق و زیبایی محبوبم را ببینم، چشمانم را به غیرت می‌آورم و نخواهم گذاشت که به چهره کسی دیگر نگاه کنند.

هوش مصنوعی: قصه عشق تو و درد جدایی، داستانی پیچیده و دشوار است که امیدی به بهبود آن نیست.