شمارهٔ ۷۷

هوش مصنوعی: نگاه به چهره‌ی معصوم تو در آینه‌ی فهم باعث شد که آینه‌ی ما از آلودگی‌ها پاک شود.

هوش مصنوعی: ای ابروی کمان مانند، از این خوشی و شادمانی نمی‌توانم در خودم جا بگیرم، چرا که تیر نگاه تو به دل من نشسته و آن را جریحه‌دار کرده است.

هوش مصنوعی: نتیجه زندگی من، اگر که به خاطر عشق تو تباه شده باشد، چه جای شگفتی دارد! آتشی بود که در میان کاه و سنبل افتاد.

هوش مصنوعی: دل و جانم را به دو مار سر زلف تو سپردم، و روزی پیش خواهد آمد که به خاطر این انتخابم به سرنوشت ناخوشایندی دچار خواهم شد.

هوش مصنوعی: واقعاً برای من، سروِ زیبا و خوش قامت مانند خار به نظر می‌رسد، چون به خاطر تماشای او، به قامتش به شدت افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: من تمام ایمان و احساساتم را فدای عشق کردم، اما اولین گامم در این راه پرخطر به درستی پیش نرفت.

هوش مصنوعی: اگر شراب رنگین مانند لعل و یاقوت جاری شود، همچون قطره خون دل است که بر روی تاک افتاده است.

هوش مصنوعی: چهره معشوق، مانند باغی سرسبز و زیباست، که وقتی نگاهش می‌کنی، حس شعله‌های آتش در قلب و جانت بیدار می‌شود.