شمارهٔ ۴۲

هوش مصنوعی: دنیا به خاطر شیرینی تو شکرگزاری می‌کند و من بنده‌ی دندان‌های سرخ لبخند تو هستم.

هوش مصنوعی: دل من تنها نیست که به زلف تو گرفتار شده است، هر جا که نگاهی وجود دارد، دل‌ها تحت تاثیر زیبایی تو هستند.

هوش مصنوعی: چهره‌ات را در برابر آفتاب نشان نده، می‌ترسم که آسیب ببینی.

هوش مصنوعی: دیگر چه کاری می‌توانی بکنی به کسی که در دام تو افتاده است؟

هوش مصنوعی: تو با لبخندت دل مرا می‌شکنی، اما من برای خنده‌ی تو فدای جانم می‌شوم.

هوش مصنوعی: افسر، مانند نی که از آتش ناکامی سوخته، آن ماه را بند به بند سوزانده‌ای.