خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات، قصاید و قطعات

حسین خوارزمی » دیوان اشعار » غزلیات، قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱ : ای دور مانده از حرم خاص کبریا

شمارهٔ ۲ : آن ما حی جلالت و حامی دین حق

شمارهٔ ۳ : دامن همت برافشان ای دل از کبر و ریا

شمارهٔ ۴ : گوهر درج جلالت ماه برج سلطنت

شمارهٔ ۵ : من حسین وقت و نااهلان یزید و شمر من

شمارهٔ ۶ : دلا تا کی پزی سودا درون گنبد خضرا

شمارهٔ ۷ : ز درد جور آن دلبر مکن ای دل شکایت‌ها

شمارهٔ ۸ : ای صفات کبریایت برتر از ادراک ما

شمارهٔ ۹ : شه من بدرد عشقت بنواز جان ما را

شمارهٔ ۱۰ : گشت مسلم ز عشق ملک معانی مرا

شمارهٔ ۱۱ : چون تو جان منی ای جان چه کنم جان و جهان را

شمارهٔ ۱۲ : دلا اگر نفسی می‌زنی به صدق و صفا

شمارهٔ ۱۳ : زندگانی بی‌رخ دلبر نمی‌باید مرا

شمارهٔ ۱۴ : دوای درد دل خسته ام بکن یارا

شمارهٔ ۱۵ : ای سوخته ز آتش عشقت جگر مرا

شمارهٔ ۱۶ : هر دم بناز میکشد آن نازنین مرا

شمارهٔ ۱۷ : ای بر دل شکسته ز درد تو داغ‌ها

شمارهٔ ۱۸ : ای آنکه جانم سوختی با داغ محنت بارها

شمارهٔ ۱۹ : ای روی دل‌آرایت آتش زده در جان‌ها

شمارهٔ ۲۰ : به صدر صفحهٔ دولت کجا رسد اصحاب

شمارهٔ ۲۱ : زهره ام ساقی و مه جام مدام است امشب

شمارهٔ ۲۲ : تا بِکِی ناله و فریاد که آن یار کجاست

شمارهٔ ۲۳ : خلق عالم بجمالت نگرانند ای دوست

شمارهٔ ۲۴ : الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویت

شمارهٔ ۲۵ : خسته هجر گشته ام با تو وصالم آرزوست

شمارهٔ ۲۶ : عشق است آتشی که بیکدم جهان بسوخت

شمارهٔ ۲۷ : تا عشق توام بدرقه راه حجاز است

شمارهٔ ۲۸ : وای که از حال من دلبرم آگاه نیست

شمارهٔ ۲۹ : ایکه جز حسن رخت پیرایه آفاق نیست

شمارهٔ ۳۰ : من دلی دارم که در وی جز خیال یار نیست

شمارهٔ ۳۱ : هر که شد بنده عشق تو ز خلق آزاد است

شمارهٔ ۳۲ : منم و شورش و غوغا ز غمت تا بقیامت

شمارهٔ ۳۳ : جانم بلب رسید چو جانان من برفت

شمارهٔ ۳۴ : تا چند ز دیدار تو مهجور توان زیست

شمارهٔ ۳۵ : چهره ات شمع شب افروزی خوش است

شمارهٔ ۳۶ : عید در موسم نوروز بسی روح افزاست

شمارهٔ ۳۷ : کدام جان گرامی که مبتلای تو نیست

شمارهٔ ۳۸ : ای لعل دلپذیر تو سرمایه حیات

شمارهٔ ۳۹ : نور جمال روی تو در آفتاب نیست

شمارهٔ ۴۰ : ما را نماند میل شکر با دهان دوست

شمارهٔ ۴۱ : روئی است روی دوست که هیچش نظیر نیست

شمارهٔ ۴۲ : دوش از حضور تو دل ما خوش سرور داشت

شمارهٔ ۴۳ : درد عشقت دامن جانم گرفت

شمارهٔ ۴۴ : ترک من بار دیگر راه جفا پیش گرفت

شمارهٔ ۴۵ : ای باد صبحدم گذری کن بکوی دوست

شمارهٔ ۴۶ : رفتی و یاد تو ز دل ریش من نرفت

شمارهٔ ۴۷ : این چه داغی است که از هجر تو بر جان من است

شمارهٔ ۴۸ : به یک لطیفه که دوشینه ذوالجلال انگیخت

شمارهٔ ۴۹ : گر در هلاک من بود الحق رضای دوست

شمارهٔ ۵۰ : کنون که کشور خوبی بنام تست ای دوست

شمارهٔ ۵۱ : جان من بی رخ تو جانم سوخت

شمارهٔ ۵۲ : مرا چو کعبه دولت حریم خانه اوست

شمارهٔ ۵۳ : بیا که جان من از داغ انتظار بسوخت

شمارهٔ ۵۴ : عید شد قافله را عزم حرم ساختنی ست

شمارهٔ ۵۵ : رنجورم و شفای دلم جز حبیب نیست

شمارهٔ ۵۶ : دوست از حال دل آشفتگان آگاه نیست

شمارهٔ ۵۷ : اگر برد سوی دارالقرار ما را دوست

شمارهٔ ۵۸ : ای راحت جان از نفس روح فزایت

شمارهٔ ۵۹ : کدام دل که گرفتار و مبتلای تو نیست

شمارهٔ ۶۰ : بقای عمر در این خاکدان فانی نیست

شمارهٔ ۶۱ : مرا جز تو به عالم هیچکس نیست

شمارهٔ ۶۲ : دست همت بر جهان خواهم فشاند

شمارهٔ ۶۳ : بر روی دل افروزت هر کو نظر اندازد

شمارهٔ ۶۴ : چو اهل دل بطواف تو عزم ره سازند

شمارهٔ ۶۵ : چو عاشقان حرم کعبه لقا جویند

شمارهٔ ۶۶ : بخت چون بنمود راهم جانب دلدار خود

شمارهٔ ۶۷ : دوش چشم جانم از دیدار شه پرنور بود

شمارهٔ ۶۸ : جان فدای آنکه ما را بی‌محابا می‌کشد

شمارهٔ ۶۹ : دوستان جان مرا جانب جانان آرید

شمارهٔ ۷۰ : عاشقان جان و دل خویش بدلدار دهید

شمارهٔ ۷۱ : بی نشان گردم اگر از تو نشانی نرسد

شمارهٔ ۷۲ : اهل دل با درد عشق او ز درمان فارغند

شمارهٔ ۷۳ : از من خبر به جانب جانان که می‌برد

شمارهٔ ۷۴ : گر پریچهره مه پیکر من باز آید

شمارهٔ ۷۵ : مرا ز مدرسه عشقت بخانقاه کشید

شمارهٔ ۷۶ : گر ترا عشوه چنان شیوه چنین خواهد بود

شمارهٔ ۷۷ : نگار من چو بلعل شکر نثار آید

شمارهٔ ۷۸ : دلم هوای چنان سرو نازنین دارد

شمارهٔ ۷۹ : صبا رسید در او بوی یار نیست چه سود

شمارهٔ ۸۰ : عشاق وفاپیشه اگر محرم مائید

شمارهٔ ۸۱ : بهار و عید می‌آید که عالم را بیاراید

شمارهٔ ۸۲ : دوست چون خواهد که عاشق هر نفس زاری کند

شمارهٔ ۸۳ : عجب که درد مرا هیچکس دوا سازد

شمارهٔ ۸۴ : مه گلچهره من چون ز سفر بازآید

شمارهٔ ۸۵ : نفخه سنبل گلچهره من می‌آید

شمارهٔ ۸۶ : نگار سرو قد گل‌عذار من آمد

شمارهٔ ۸۷ : کسی که شیفته روی آن صنم باشد

شمارهٔ ۸۸ : علاج عاشق مسکین حبیب می‌داند

شمارهٔ ۸۹ : یک لحظه مرا بی رخت آرام نباشد

شمارهٔ ۹۰ : سلطان نگر که پرسش درویش می‌کند

شمارهٔ ۹۱ : دردا که دوست هیچ رعایت نمی‌کند

شمارهٔ ۹۲ : دلبر برفت و درد دلم را دوا نکرد

شمارهٔ ۹۳ : نظر کنید که آن شهسوار می‌گذرد

شمارهٔ ۹۴ : اگر طریقه تو جمله ناز خواهد بود

شمارهٔ ۹۵ : خرم دل آن کس که تمنای تو دارد

شمارهٔ ۹۶ : چون شب و روز مرا از تو عنایت باشد

شمارهٔ ۹۷ : دوش از جمال دوست شبم روز گشته بود

شمارهٔ ۹۸ : سلام من سوی آن شاه سرفراز برید

شمارهٔ ۹۹ : دل همیشه تکیه بر فضل الهی می‌کند

شمارهٔ ۱۰۰ : رندان که مقیمان خرابات الستند

شمارهٔ ۱۰۱ : هر که را سلطان ما بیچارگی روزی کند

شمارهٔ ۱۰۲ : عاشقان چون با خیال یار خود پرداختند

شمارهٔ ۱۰۳ : سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می‌آید

شمارهٔ ۱۰۴ : بر آستان خرابات عشق مستانند

شمارهٔ ۱۰۵ : صباح عید ز بهر صبوح برخیزند

شمارهٔ ۱۰۶ : ز شست عشق چو تیر بلا روان کردند

شمارهٔ ۱۰۷ : عید است و حریفان ز می عشق خرابند

شمارهٔ ۱۰۸ : دلا بنال که یاران نازنین رفتند

شمارهٔ ۱۰۹ : امیر قافله کوس رحیل زد ای یار

شمارهٔ ۱۱۰ : زهی بوعده وصل تو جان ما مسرور

شمارهٔ ۱۱۱ : ترا ز حال من زار مبتلا چه خبر

شمارهٔ ۱۱۲ : چشم عاشق کش او کشت مرا بار دگر

شمارهٔ ۱۱۳ : ای خسرو خوبان لبت از شهد شیرین کاره تر

شمارهٔ ۱۱۴ : سینه خلوتخانه یار است خالی کن ز غیر

شمارهٔ ۱۱۵ : اگر طریقه آن دلرباست عشوه و ناز

شمارهٔ ۱۱۶ : بیار ساقی گلرخ شراب ناب امروز

شمارهٔ ۱۱۷ : بگذار تا بمیرم بر خاک آستانش

شمارهٔ ۱۱۸ : به چشم او نظر می‌کن دلا در ماه رخسارش

شمارهٔ ۱۱۹ : خوشا جانی که بستاند بدست خویش جانانش

شمارهٔ ۱۲۰ : این منم ره یافته در مجلس سلطان خویش

شمارهٔ ۱۲۱ : اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش

شمارهٔ ۱۲۲ : دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش

شمارهٔ ۱۲۳ : دیوانه گشتم بی آن پریوش

شمارهٔ ۱۲۴ : ای ستمگر که نداری خبر از بیدل خویش

شمارهٔ ۱۲۵ : در کشتنم ار بود رضایش

شمارهٔ ۱۲۶ : سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش

شمارهٔ ۱۲۷ : شوریده کرد حالم لعل شکر نثارش

شمارهٔ ۱۲۸ : دوست در خانه و ما را خبری نیست دریغ

شمارهٔ ۱۲۹ : عید است و موسم گل و هنگام طرف باغ

شمارهٔ ۱۳۰ : ای ناوک بلای ترا سینه ها هدف

شمارهٔ ۱۳۱ : تافت بر جان و دلم انوار عشق

شمارهٔ ۱۳۲ : میبرد قد تو از سرو خرامان رونق

شمارهٔ ۱۳۳ : عزیزان وفاپیشه مبارکباد این منزل

شمارهٔ ۱۳۴ : ای غمزه ات کشیده خدنگی بکین دل

شمارهٔ ۱۳۵ : ز حد گذشت فراق تو ای فرشته خصال

شمارهٔ ۱۳۶ : ای که با سوز غم عشق تو می سازد دل

شمارهٔ ۱۳۷ : چون تیره گشت روزم بی آن چراغ محفل

شمارهٔ ۱۳۸ : گر من سر از نشیمن دنیا برآورم

شمارهٔ ۱۳۹ : تا من خیال عارض تو نقش بسته‌ام

شمارهٔ ۱۴۰ : ما که در بادیه عشق تو سرگردانیم

شمارهٔ ۱۴۱ : من آن آشفته مستم که آنساعت که برخیزم

شمارهٔ ۱۴۲ : دل بیچاره‌ام گم شد به کوی یار می‌جویم

شمارهٔ ۱۴۳ : منم که با تو زمانی وصال می‌بینم

شمارهٔ ۱۴۴ : بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیم

شمارهٔ ۱۴۵ : قفل در ما بستی و پندار تو دیدیم

شمارهٔ ۱۴۶ : ای گشته مست عشقت روز الست جانم

شمارهٔ ۱۴۷ : رضا دادم بعشق او اگر غارت کند جانم

شمارهٔ ۱۴۸ : وقت آنست که ما جانب میخانه شویم

شمارهٔ ۱۴۹ : من آشفته و شیدا چو تمنای تو دارم

شمارهٔ ۱۵۰ : دو دیده بر سر راه امید می‌دارم

شمارهٔ ۱۵۱ : چو قدر دلبر و آداب عشق ما دانیم

شمارهٔ ۱۵۲ : من کیستم که طالب دیدار او شوم

شمارهٔ ۱۵۳ : روزی که من بداغ غمت از جهان روم

شمارهٔ ۱۵۴ : ای شهریار حسن ترا تا شناختیم

شمارهٔ ۱۵۵ : تو پادشاه و من از بندگان درگاهم

شمارهٔ ۱۵۶ : در راه شهرستان جان از عشق شه رهبر کنم

شمارهٔ ۱۵۷ : ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم

شمارهٔ ۱۵۸ : گرد زمین و آسمان من سال‌ها گردیده‌ام

شمارهٔ ۱۵۹ : ز روی لطف اگر ای مه شبی آیی به مهمانم

شمارهٔ ۱۶۰ : ما سر بر آستان در یار می‌نهیم

شمارهٔ ۱۶۱ : ای از فروغ روی تو روشن سرای چشم

شمارهٔ ۱۶۲ : وقتی نظر بطلعت منظور داشتم

شمارهٔ ۱۶۳ : بی تو چون طره تو حال مشوش دارم

شمارهٔ ۱۶۴ : گرچه از دست غمت حال پریشان دارم

شمارهٔ ۱۶۵ : در نامه حدیث دل درویش نویسم

شمارهٔ ۱۶۶ : تا به سودای تو از راه دراز آمده‌ایم

شمارهٔ ۱۶۷ : ما ای صنم هوای تو از سر گرفته‌ایم

شمارهٔ ۱۶۸ : من که بر جان و دل از درد تو داغی دارم

شمارهٔ ۱۶۹ : شکیبم از رخ جانان نمی شود چکنم

شمارهٔ ۱۷۰ : ما بار تن ز کوی وصال تو می بریم

شمارهٔ ۱۷۱ : نبودم یکنفس طاقت که چشم از یار بربندم

شمارهٔ ۱۷۲ : یاری که ز جان دوسترش داشته بودم

شمارهٔ ۱۷۳ : ما جگرسوختگان با غم دلدار خوشیم

شمارهٔ ۱۷۴ : گر برود هزار جان با غم عشق او خوشم

شمارهٔ ۱۷۵ : سرگشته در این بادیه تا چند بپوئیم

شمارهٔ ۱۷۶ : بیا بیا که من اندر جهان ترا دارم

شمارهٔ ۱۷۷ : شبی اگر بکشد درد آرزوی توام

شمارهٔ ۱۷۸ : با درد غم عشق تو درمان نشناسم

شمارهٔ ۱۷۹ : تا خاک صفت معتکف آن سر کویم

شمارهٔ ۱۸۰ : در ره عشق تو با درد و الم ساخته ایم

شمارهٔ ۱۸۱ : گذشت عمر و خلاص از محن نمییابم

شمارهٔ ۱۸۲ : دو چشم کز هوس روی دوست تر داریم

شمارهٔ ۱۸۳ : چمن شکفته و گلها ببار می بینم

شمارهٔ ۱۸۴ : مراد خاطر خود در جهان نمی یابم

شمارهٔ ۱۸۵ : الا ای طایر سدره نشیمن

شمارهٔ ۱۸۶ : ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران

شمارهٔ ۱۸۷ : ماه من چون آگهی از ناله شب‌های من

شمارهٔ ۱۸۸ : ای سر کویت بلای روضه رضوان من

شمارهٔ ۱۸۹ : از باده دوشینت بس بیخبریم ای جان

شمارهٔ ۱۹۰ : با کس حدیث عشق تو گفتن نمی توان

شمارهٔ ۱۹۱ : نتوان لعل فرح بخش ترا جان گفتن

شمارهٔ ۱۹۲ : بازم به نازی شاد کن ای نازنین دلدار من

شمارهٔ ۱۹۳ : اگر چه شد دل ریشم ز دست هجر تو خون

شمارهٔ ۱۹۴ : دور از رخ تو زیستن ای جان نمیتوان

شمارهٔ ۱۹۵ : ای رخت آرام جان عاشقان

شمارهٔ ۱۹۶ : ای فاش کرده عشق تو راز نهان من

شمارهٔ ۱۹۷ : بدین کرشمه بهر جانبی نگاه مکن

شمارهٔ ۱۹۸ : باختیار نگشتم ز کوی دوست برون

شمارهٔ ۱۹۹ : ای غم سودای تو خلوت نشین جان من

شمارهٔ ۲۰۰ : یارب مه تابان من یا نور ربانی است این

شمارهٔ ۲۰۱ : روزی اگر گذار تو افتد بخاک من

شمارهٔ ۲۰۲ : ای در همه عالم پنهان تو و پیدا تو

شمارهٔ ۲۰۳ : جان خود قربان به تیغ جان‌ستانش می‌کنم

شمارهٔ ۲۰۴ : باز آتشی در جان من زد عشق شورانگیز تو

شمارهٔ ۲۰۵ : بیا در بزم عشق ای دل حریف درد جانان شو

شمارهٔ ۲۰۶ : بر جگر آبم نماند از آتش سودای او

شمارهٔ ۲۰۷ : پای خیال سست شد در طلب وصال تو

شمارهٔ ۲۰۸ : ای دل و جان عاشقان شیفته لقای تو

شمارهٔ ۲۰۹ : ای که در ظاهر مظاهر آشکارا کرده ای

شمارهٔ ۲۱۰ : گفته ای الیوم اکملت لکم دین الهدی

شمارهٔ ۲۱۱ : ای وجودت مظهر اسمای حسنی آمده

شمارهٔ ۲۱۲ : ای ز ما و من شده فانی بهنگام شهود

شمارهٔ ۲۱۳ : دست بختم کوته است از دامن وصلت که هست

شمارهٔ ۲۱۴ : دیده متاع قلب مرا صد هزار عیب

شمارهٔ ۲۱۵ : ساقی بیار جامی زان باده شبانه

شمارهٔ ۲۱۶ : ای گنج سودای ترا کنج دلم ویرانه

شمارهٔ ۲۱۷ : دوش خوردم از شراب عشق او پیمانه‌ای

شمارهٔ ۲۱۸ : ای آنکه در دیار دلم خانه کرده ای

شمارهٔ ۲۱۹ : ای همچو جان سوی بدن ناگه بر ما آمده

شمارهٔ ۲۲۰ : گر ماه من بتابد از بام تا بخانه

شمارهٔ ۲۲۱ : باز این چه فتنه است که آغاز کرده ای

شمارهٔ ۲۲۲ : بازم ای دوست چرا از نظر انداخته ای

شمارهٔ ۲۲۳ : ما را چو عهد خویش فراموش کرده‌ای

شمارهٔ ۲۲۴ : ای ز دردت عاشقان خسته درمان یافته

شمارهٔ ۲۲۵ : دلا از جان روان بگذر اگر جویای جانانی

شمارهٔ ۲۲۶ : دلا تا کی ز نادانی همه نقش جهان بینی

شمارهٔ ۲۲۷ : گر تو روی دل خود آینه سیما بینی

شمارهٔ ۲۲۸ : ای دل چه پای بسته بند علایقی

شمارهٔ ۲۲۹ : از دست شر نفس از آن روی ایمنی

شمارهٔ ۲۳۰ : ای که در اقلیم دل‌ها حاکم و سلطان توئی

شمارهٔ ۲۳۱ : گر عشق ازل بدرقه راه نبودی

شمارهٔ ۲۳۲ : فرخنده زمانی که تو دیدار نمائی

شمارهٔ ۲۳۳ : اگر تو عاشق حسنی چرا وابسته جانی

شمارهٔ ۲۳۴ : بشارت باد ای عاشق که یار آمد بمهمانی

شمارهٔ ۲۳۵ : بار دیگر فتنه ای در انس و جان انداختی

شمارهٔ ۲۳۶ : ای عشق منم از تو سرگشته و سودایی

شمارهٔ ۲۳۷ : چه حذر کنم ز مردن که توام بقای جانی

شمارهٔ ۲۳۸ : رخ خویش اگر نمائی دل عالمی ربائی

شمارهٔ ۲۳۹ : بیا ایکه جانرا مداوا توئی

شمارهٔ ۲۴۰ : دوش مرا رخ نمود دلبر روحانئی

شمارهٔ ۲۴۱ : روانی نقد جان درباز اگر سودای ما داری

شمارهٔ ۲۴۲ : جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنی

شمارهٔ ۲۴۳ : ای کاشکی غم تو نصیب دلم شدی

شمارهٔ ۲۴۴ : هر جا که هست چون تو گلی سرو قامتی

شمارهٔ ۲۴۵ : ایکاش در هوای تو من خاک گشتمی

شمارهٔ ۲۴۶ : اگر شبی ز جمالت نقاب بگشائی

شمارهٔ ۲۴۷ : تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داری

شمارهٔ ۲۴۸ : شبی از روی دلداری اگر دیدار بنمایی

شمارهٔ ۲۴۹ : نظر بحال دل خسته ام نمی فکنی

شمارهٔ ۲۵۰ : من آن کسم که ندارم به جز گنه کاری

شمارهٔ ۲۵۱ : ای سروناز رونق بستان ما توئی

شمارهٔ ۲۵۲ : بسته ام دل بغم عشق پری رخساری

شمارهٔ ۲۵۳ : بیا بیا و مترسان مرا ز جانبازی

شمارهٔ ۲۵۴ : روزم چو شب تیره شد از درد جدائی

شمارهٔ ۲۵۵ : مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهایی

شمارهٔ ۲۵۶ : گفتم دلا ببین که جفای که میکشی

شمارهٔ ۲۵۷ : قد رعنا رخ زیبا لب شیرین داری

شمارهٔ ۲۵۸ : حیف آیدم که چون تو نگار پریوشی

شمارهٔ ۲۵۹ : ای در اقلیم معانی زده کوس شاهی

شمارهٔ ۲۶۰ : آه که از ره کرم یار نکرد یارئی

شمارهٔ ۲۶۱ : تا ز حسن خویش عکسی در جهان انداختی

شمارهٔ ۲۶۲ : دلا چون در خم چوگان عشق دوست چون گوئی

شمارهٔ ۲۶۳ : ای دوست سعی کن که بدست آوری دلی

شمارهٔ ۲۶۴ : اگر بگوشه چشمی بسوی ما نگری

شمارهٔ ۲۶۵ : جان و جهان فدایت ای آنکه به ز جانی

شمارهٔ ۲۶۶ : راه اگر سوی خرابات مغان دریابی

شمارهٔ ۲۶۷ : خجسته عید من آندم که چهره بگشائی

شمارهٔ ۲۶۸ : خرم از درد توام زانرو که درمانم توئی

شمارهٔ ۲۶۹ : هر دم ز پس پرده دل و دین بربائی

شمارهٔ ۲۷۰ : ای سرو ناز رونق بستان عالمی

شمارهٔ ۲۷۱ : گلی نازک ز گلزار معانی

شمارهٔ ۲۷۲ : ای دل چه شد که خشک و تر غم بسوختی