شمارهٔ ۲۶۸

هوش مصنوعی: من از درد تو خوشحالم چون تو تنها درمان منی. اگرچه از نظر دور شده‌ای، اما همیشه در دل و جانم حضور داری.

هوش مصنوعی: درد دل خود را به راحتی نمی‌توانم پیش تو بازگو کنم، زیرا من همچون پروانه‌ای هستم که شمع شبستان تو هستی و نگران سوختن خودم هستم.

هوش مصنوعی: اگر بی وجود تو به مانند ابر اشک بریزم، اشکالی ندارد، زیرا من همچون یعقوب غمگین هستم و تو هم همانند شاهزاده‌ای باBeauty در سرزمین کنعان هستی.

هوش مصنوعی: با لبانی شیرین و چشمان خواب‌آلود، تو کسی هستی که هر لحظه من را سرمست و گیج می‌کنی.

هوش مصنوعی: در لحظه‌های سکوت و خاموشی، جان من به اندازه‌ای از تو پر است که در دل، هنگام ناله و گریه، تو همانند نفسی هستی که با آوای من همراهی می‌کنی.

هوش مصنوعی: هر چند که تو خود را پنهان می‌کنی و سعی می‌کنی از مشکلات دوری کنی، اما من می‌دانم که تو پشت هر بحران و فتنه‌ای که به وجود آورده‌ای، قرار داری. حضور تو در این مسائل برای من روشن است.

هوش مصنوعی: خواه مانند چنگ من را نوازش کنی، یا همانند عود بسوزانی، من بنده و غلام دستورات تو هستم، تو شاه و سلطان منی.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از عشق تو زندگی تازه‌ای بگیرم و مانند حسین، جانم را برای تو فدای می‌کنم ای کسی که محبوب من هستی.