شمارهٔ ۱۵۷

هوش مصنوعی: ای ساقی، امروز در میخانه خاص(!) حاضر شده‌ای تا من را از حالت خماری خارج کنی. پس چرا خود را با احساس هوشیاری مشغول کنم؟

هوش مصنوعی: وقتی دوست پیش من می‌آید، به یاد عشق او به بازی عشق می‌پردازم. حالا که او به من نزدیک شده، از خودم فاصله می‌گیرم و از خودم دور می‌شوم.

هوش مصنوعی: زمانی که یوسف بر تخت سلطنت نشسته و در مصر به قدرت رسیده است، من نیز هرچند که از دستاورد و سرمایه‌ای برخوردار نیستم، قصد دارم که جان خویش را به بهایی بخرم.

هوش مصنوعی: تدبیر و چاره‌سازی عاشقان معمولاً به قدرت، ثروت و تلاش زیاد بستگی دارد. اما من که این امکانات را ندارم، تنها می‌توانم از عواطف و آلام دل‌سوزی کنم.

هوش مصنوعی: من کسی هستم که به خاطر ترس از جدایی، از راه یاری دوری می‌کنم، اما وقتی قدم در این مسیر می‌گذارم، تمام وجودم را وقف محبت و یاری می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌گویند که تلاش تو برای یافتن او بی‌نتیجه است، پس چه باید کرد؟ من از او می‌خواهم که حاصل کارم را به من بدهد.

هوش مصنوعی: شب گذشته، در خیال محبوبم، به من گفت: ای حسین، در عالم دلسردی و عجز، قلبت را از هر دو جهان بگیر تا من بتوانم با محبت و دلسوزی به تو کمک کنم.