شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: در صبحگاهی، صدایی از عالم غیب به من پیامی خوش داد. اگر تو به دنبال کمک هستی، با تمام وجود از دل و جانت فریاد بزن.

هوش مصنوعی: رازهایت را به کسی نگو، زیرا من هم مانند تو در دل درد و عظمت دارم. هنگامی که زمانش برسد، مانند خمره‌ای که پر از شراب است، خود را نمایان می‌کنم.

هوش مصنوعی: چشمانت را ببند و خواب را تجربه کن، زیرا دوستی که به خاطر آن دوری کرده‌ای، در دل تو حضور دارد. چشم‌ها را نوازش کن، چرا که این چشم‌ها هستند که دریچه‌ای به احساسات و رازهای تو به حساب می‌آیند.

هوش مصنوعی: خوشا حالتی که وقتی از خواب عمیق و سنگین بیدار می‌شوی، محبوب خود را در آغوش داشته باشی و او را ببینی.

هوش مصنوعی: ای ساقی، می‌نوشی را بیاور، همانند دیشب که مستی مرا در بر گرفت، مانند شب گذشته.

هوش مصنوعی: عقل من در حال خاموشی است، ای ساقی، بلند شو و مرا بیدار کن. بند عقل را بگسِل و از این حالت بی‌هوشی بیرونم آور.

هوش مصنوعی: این شعر به درخواست نوشیدن شرابی اشاره دارد که به واسطه آن، روح و جان انسان به آرامش و سرخوشی می‌رسد. شاعر حس می‌کند که این شراب قدرتی دارد که او را مدهوش و خوشحال می‌کند. به عبارت دیگر، شاعر می‌خواهد از شرابی بنوشد که سبب نزدیکی به معنویات و احساس سرخوشی گردد.

هوش مصنوعی: بیا همراه ما به میکده عشق بیاییم و از این ساقی جز شراب الهی، چیزی دیگر را به فروش نگذاریم.