شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: ای پادشاه زیبا، لب‌های تو شیرین‌تر از شهد هستند و حتی آن‌ها که تو را نمی‌بینند نیز از جلوه تو حکایت می‌کنند. تو حتی در نظر نادیدگان هم جلوه‌ای خاص و برجسته داری.

هوش مصنوعی: ای محبوب نازنین، اگر قرار است بیچارگان را بکشید، ابتدا من را بکشید، زیرا من از همه آن‌ها بیچاره‌ترم.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده که دلم زخمی و جانم سوخته باشد. از شدت احساس، لبانم خشک و صورت‌ام تر است.

هوش مصنوعی: جان‌های خوبان تنها به خاطر عشق تو سوخته‌اند، نه اینکه تو عاشق می‌کشی. ای بهترین، خورده خون تو از همه خون‌آشام‌ها بی‌رحم‌تر است.

هوش مصنوعی: بوی تو در چمن باعث شده است که گل‌ها به زیبایی خود ببالند و لباس خود را چاک کنند. من نیز به خاطر غیرتم، از هیچ چیز کم‌تر از گل نیستم و حتی از لباس گل هم بیشتر پاره و آسیب‌دیده‌ام.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و محبتت به خاک پای تو بدل شدم، اما نگرانم که مبادا اشک‌های من، آن خاک را تر و لطیف نگه دارد.

هوش مصنوعی: از شدت آه من سنگ هم ذوب می‌شود، اما ای دل! تو که اینقدر نرم و لطیفی، دل تو از سنگ خارا هم سخت‌تر است.

هوش مصنوعی: در دنیا تعداد زیادی وجود دارند که به خاطر عشق به تو سرگردان و آواره شده‌اند، اما انصاف بده، آیا هیچ‌کس را دیده‌ای که مثل حسین این‌قدر آواره و بی‌قراری کرده باشد؟