شمارهٔ ۲۴۱

هوش مصنوعی: اگر به عشق ما فکر می‌کنی، باید جان‌ات را به خطر بیندازی و مثل شمع بسوزی. اگر برای ما نگران هستی، باید دل‌ات را آماده درد و رنج کن.

هوش مصنوعی: پادشاه دنیا، بنده دستورات تو خواهد شد، وقتی که بر لوح آزادی، امضای ما را می‌گذاری.

هوش مصنوعی: اگر از خودخواهی و تظاهر رهایی یابی، زیبایی بی‌نظیر خداوند را خواهی دید؛ به آن چشمی که از خاک پای ما روشن است، نگاه کن.

هوش مصنوعی: به من کمک نکن که در کارهایم دخالت نکنی، اگر قصد داری در این موضوع عمیق‌تر بررسی کنی، باید خودت را از چالش‌ها دور کنی و با دقت بیشتری به مسئله نگاه کنی.

هوش مصنوعی: هر طرف که می‌گردی و می‌طلبی، وقتی به هدف عشق رسیدی، چرا به دنبال یاری دیگر هستی، وقتی که دل تو خواهان ماست؟

هوش مصنوعی: چشم‌های تو برای حس غیرت به دیگران نگاهی نمی‌کنند، چرا که اگر تو بخواهی زیبایی‌های جهان را ببینی، هیچ چیز دیگری در نظر نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: هرگاه دل کسی را به خود مشغول کنی، نمی‌توانی ببینی که در این دنیا از لحاظ زیبایی و جذابیت، چه کسی می‌تواند با ما رقابت کند.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی راحتی و خوشی را بشناسی، باید زخم‌ها و سختی‌های این مسیر را هم بشناسی. اگر به جمع‌های شادی و روح‌افزای ما علاق‌مندی، باید این زخم‌ها را در نظر بگیری.

هوش مصنوعی: ای حسین! اگر تو مانند گدایان می‌خواهی از لب‌های ما بگویی، پس اگر از شوق و سرمستی این شراب ما لذت می‌بری، با ما همراه شو.